ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΣΤΟΝ ΑΞΙΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΣΕΡΑΦΕΙΜ, ΓΙΑ ΤΑ ΠΕΡΙ «ΝΕΟ-ΠΑΓΑΝΙΣΜΟΥ»

ΤΟ ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

τοῦ Ἀναστασίου Στάμου

Ὅσοι νοιάζονται καὶ ἀγαποῦν τὸ Ἔθνος μας γνωρίζουν ὅτι ἔχει τέσσερα ἰσχυρὰ θεμέλια, διαχρονικῶς, τὰ ὁποῖα πρέπει νὰ προβάλουμε. Τὸ Ὅμαιμον, τὸ Ὁμόγλωσσον, τὸ Ὁμόθρησκον καὶ τὸ Ὁμότροπον. Ἤτοι, τὴν κοινὴ καταγωγὴ καὶ γλῶσσα, τὴν ἴδια θρησκεία, τὰ κοινὰ ἤθη καὶ ἔθιμα (παραδόσεις καὶ πολιτισμό). Τοῦτο ἔχει ὁρισθῆ ἤδη πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια: «Τὸ Ἑλληνικόν, ἐὸν ὅμαιμόν τε καὶ ὁμόγλωσσον, καὶ θεῶν ἱδρύματά τε κοινὰ καὶ θυσίαι, ἤθεά τε ὁμότροπα» (Ἡρόδοτος). Μπορεῖ νὰ μὴν ἔχουμε πάντοτε Κράτος (δική μας δηλαδὴ Ἀρχή), ὅμως Ἔθνος καὶ Πατρίδα εἴχαμε ἀνέκαθεν. Θὰ ἀναδείξουμε μὲ τὸ παρὸν σημείωμα τὸ Ὁμόθρησκον, γιὰ νὰ καταδείξουμε στοὺς ἀμφισβητοῦντες τὴν συνέχεια τοῦ Ἔθνους μας, ὅτι καὶ ἐπ' αὐτοῦ τοῦ ζητήματος δὲν ἔχει ἀλλάξει τίποτε ἐπὶ τῆς οὐσίας στὴν Θρησκεία τῶν Ἑλλήνων ἀνὰ τοὺς αἰῶνες. Ἀρκεῖ μιὰ μικρὴ ὑποχώρησις ἔνθεν καὶ ἐκεῖθεν ἀπὸ ἀκρότητες καὶ στερεότυπα (δόγματα), ἀρκεῖ μία στοιχειώδης παραδοχή, ὥστε μποροῦμε νὰ φέρουμε φῶς καὶ ἐλπίδα πνευματικῆς ἀναγεννήσεως στὸν Ἑλληνισμό, ἀντὶ ἐχθρότητος, πνευματικοῦ διχασμοῦ (1) καὶ ἐν τέλει μαρασμοῦ, ποὺ λειτουργεῖ πρὸς ὄφελος τῆς Pax Judaica, τῆς New World Order (Νέας Παγκοσμίου Τάξεως ἤ Παγκοσμιοποιήσεως) ποὺ μᾶς ἐπιτίθεται μὲ ὅλα τὰ μέσα.

Παρ' ὅλες τὶς κατὰ καιροὺς ἐμφύλιες διαμάχες τὰ θρησκευτικά μας πρότυπα παραμένουν ἀκλόνητα. Προσέτι, οἱ Τελετὲς καὶ οἱ Ἑορτές, οἱ Ναοὶ καὶ οἱ Πανηγύρεις, ἐξακολουθοῦν μὲ πάνδημο πανελλήνιο χαρακτῆρα καὶ μὲ τὰ ἴδια ἐν γένει χαρακτηριστικὰ, ὅπως στὴν ἀρχαιότητα. Δυστυχῶς οἱ ἀδαεῖς (οἱ ἀμόρφωτοι) καὶ οἱ φανατισμένοι − Ἰουδαιοχριστιανοὶ καὶ Δωδεκαθεϊστές − δὲν τὸ βλέπουν αὐτό, παρὰ ὑβρίζονται μεταξύ τους δημοσίως, προκαλῶντας μέγιστο κακὸ στὴν συνοχὴ τοῦ Ἔθνους. Ἡ εὐθύνη ἀνήκει βεβαίως στοὺς νῦν θεολόγους καὶ Ἱερεῖς μας, διότι ἔχουν τὴν πρώτη ἁρμοδιότητα στὸ ζήτημα τῆς Θρησκείας τοῦ Ἔθνους τῶν Ἑλλήνων. Ἄν θέλουμε νὰ λεγώμεθα Ἑλληνο-Χριστιανοί, πρέπει νὰ ξεκινᾶμε μὲ τὰ πρὸ Χριστιανισμοῦ θρησκευτικά μας πρότυπα, μὲ τὰ δικά μας θεολογικὰ ἀρχέτυπα (καὶ ὄχι μὲ τὰ Ἰουδαϊκά). Φθάνει πιὰ μὲ τὴν ἑβραϊκὴ Βίβλο – τὴν «Μυθολογία» τῶν «ἡρώων» τοῦ Ἰσραήλ (Ἀβραάμ, Μωυσῆ, Δαυΐδ, Σολομῶντα, «Προφῆτες») − λὲς καὶ δὲν ἔχουμε δικούς μας Ἥρωες-Ἁγίους Προπάτορες (Κάδμο καὶ Ἁρμονία, Σεμέλη καὶ Διόνυσο Γ΄, Εὔμολπο καὶ Τριπτόλεμο, Περσέα καὶ Ἡρακλῆ) ὡς φωτεινὰ παραδείγματα ὁμοιώσεως. Ὀφείλουμε λοιπὸν νὰ ἀναγνωρίσουμε τὴν πλούσια καὶ ἔνδοξη «παλαιὰ διαθήκη» τοῦ δικοῦ μας λαοῦ, καὶ νὰ ἀποτινάξουμε τὸν ζυγὸ τῆς Ἰουδαϊκῆς δῆθεν «διαθήκης» (2) τοῦ ψευδοθεοῦ Ἰεχωβᾶ. Δηλαδὴ νὰ παύσουμε νὰ παραδεχώμεθα τὰ γεωπολιτικὰ «ὄνειρα» τοῦ Ἰσραὴλ πρὸς ἐξολόθρευσιν τῶν Ἐθνῶν (3) − μιὰ καθαρὰ ὑλιστικὴ ἰδεοληψία ποὺ οὐδόλως νοεῖται ὡς θρησκεία κατὰ τὴν ἑλληνικὴ ἀντίληψι − ὅπως ἀποδεικνύεται εὐκόλως μέσα ἀπὸ τὰ «ἱερά» τους κείμενα, ποὺ μᾶς ἐπέβαλαν ὡς «κιπά» πάνω στὴν κεφαλή. Ἔχουμε ὅθεν πνευματικὴ ἰουδαϊκὴ κατοχὴ δεκαέξι αἰώνων. Δὲν ἔχει καμμία σχέσι τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ καὶ ὁ Πατὴρ Θεὸς τῆς Ἀγάπης, ποὺ ἐπικαλούμεθα οἱ Ἕλληνες διαχρονικῶς, μὲ τὸν «θεό» τῶν Ἑβραίων καὶ τὶς ἀποκρουστικὲς ἰδιότητές του (4).

Ὁ Πατὴρ Θεὸς τῶν Ἑλλήνων, ἡ Θεομήτωρ Παναγία καὶ ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς συνθέτουν σήμερα τὰ ἱερὰ πρόσωπα τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν, τὰ ὁποῖα ἐπικαλούμεθα προσευχόμενοι («Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς»). Τὴν Παναγία καὶ τὸν Χριστὸ ἐπικαλούμεθα μάλιστα συνεχῶς καὶ ἀσπαζόμεθα στοὺς Ναούς μας ἀναπαριστῶντας τους μὲ Εἰκόνες («εἴδωλα», ἄν θέλετε), ἀριστερὰ καὶ δεξιὰ τῆς κεντρικῆς Πύλης τοῦ Ἱεροῦ (ἀλλὰ καὶ μέσα σὲ κάθε ἑλληνικὴ οἰκία ἔχουμε Εἰκόνες). Ὁ Πατὴρ εἶναι ὁ Πανάγαθος καὶ Ἀθάνατος Δημιουργὸς Θεός μας. Δεχόμεθα ἐπίσης ὅτι τὰ πάντα ἐγένοντο διὰ τοῦ Υἱοῦ-Λόγου, ὡς λέγει ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος, καὶ ὁ λόγος ἦν πρὸς τὸν θεόν, καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος. Πάντα δι' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἕν ὅ γέγονεν. Ἐν αὐτῷ ζωὴ ἦν, καὶ ἡ ζωὴ ἦν τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων». Ἡ Ζωὴ λοιπὸν εἶναι τὸ εἰδοποιὸν στοιχεῖο τοῦ Θεοῦ μας.

Μὰ αὐτὰ ἀκριβῶς ἐπικαλοῦνται οἱ Ἕλληνες διαχρονικῶς, μὲ ἄλλα ὀνόματα. Ἀπὸ τὸν Θεολόγο τῶν Ἑλλήνων Ὀρφέα παρελάβαμε τὸν Ἕνα καὶ Ἀληθινὸ Θεὸ Πατέρα («ὥς φησιν ὁ θεολόγος»-Πρόκλος). Οἱ ἰδιότητές του εἶναι ἴδιες καὶ ἀπαράλλαχτες ὥς σήμερα. Μὴν προβάλουμε τὶς ἀρχαῖες λαϊκὲς ἀντιλήψεις καὶ τὰ ποιητικὰ παραμύθια, ποὺ θέλουν τοὺς θεοὺς νὰ μοιάζουν μὲ τοὺς ἀνθρώπους προσδίδοντάς τους ἐλαττώματα. Αὐτὰ χρησιμοποιοῦν οἱ ἐχθροί μας! Ἡ Ἱστορία μας εἶναι τόσο παλαιά, ἀφοῦ οἱ Ἕλληνες ἔζησαν τὴν Τιτανομαχία, τὸν προκατακλυσμιαῖο πολιτισμὸ καὶ τὴν ἐκστρατεία τοῦ Διονύσου Α΄ στὶς Ἰνδίες, καθὼς καὶ τὴν ἐπίθεσι καὶ ἀπόκρουσι τῶν Ἀτλάντων. Οἱ Ἕλληνες θυμοῦνται τὴν Τριτωνίδα λίμνη πρὶν γίνῃ ἔρημος Σαχάρα! Ὅλα αὐτὰ συνέβησαν πρὶν καὶ κατὰ τὴν τῆξι τῶν τελευταίων παγετώνων, ποὺ ἐπέφεραν τοὺς τρεῖς μεγάλους κατακλυσμούς. Αὐτὰ ἐρευνῶνται σήμερα ἀπὸ τὴν νέα ἐπιστήμη τῆς Γεωμυθολογίας. Ἡ Ἀνθρωπότης ἐπέστρεψε μὲν στὴν ἐποχὴ τοῦ λίθου, ἀλλὰ οἱ Ἕλληνες κατέγραψαν πολλὰ δεδομένα τῆς παμπάλαιας ἐποχῆς τοῦ Διὸς καὶ τῶν Διογενῶν. Οἱ προκατακλυσμιαῖοι αὐτοὶ ἡγέτες «θεοποιήθηκαν» στὴν μνήμη τῶν ἁπλῶν ἀνθρώπων…

Ἀλλὰ ὅπως σήμερα ἀνατρέχουμε στὰ θεολογικὰ κείμενα καὶ στὸ Εὐαγγέλιο, ὅταν πρόκειται νὰ μελετήσουμε τὸ Θεῖον, ἔτσι καὶ πρὸ Χριστιανισμοῦ ὑπῆρχαν οἱ Ἱεροὶ Ὕμνοι (οἱ Προσευχές μας), τὰ Ἱερὰ Μυστήρια καὶ οἱ Ἱερεῖς μας, οἱ Ναοὶ μὲ τὰ Ἀγάλματα τῶν Θεῶν (ἀντιστοίχως σήμερα ἔχουμε τὶς Εἰκόνες) καὶ πολλὲς περιοδικὲς ἐτήσιες Ἑορτές. Σημασία ἔχει λοιπὸν τί λέγουν περὶ Θεοῦ οἱ Θεολόγοι τοῦ Γένους, οἱ Φιλόσοφοι καὶ οἱ Ἱερεῖς, ἰδίως δὲ τὰ ἱερὰ κείμενα τῶν Ἑλλήνων, τὰ ὁποῖα μᾶλλον δὲν διαβάζουν οἱ σημερινοὶ Ἱερεῖς καὶ θεολόγοι μας (…ἀφοῦ ἀκόμα κάποιοι νομίζουν ὅτι εἶναι «δαιμονικά»!).

Ὁ «Ὕμνος εἰς Δήμητραν» ἀναφέρει τὸν θάνατο τῆς Κόρης (ὡς τὴν ἀπαγωγή της ἀπὸ τὸν Ἅδη) καὶ κατόπιν τὴν ἐπάνοδό της στὴν ζωή: «Αὖτις ἄνει ὡς μέγα θαῦμα»! Τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως ἐτελεῖτο λοιπὸν στὰ Ἐλευσίνια Μυστήρια. Σήμερα, ἀντὶ τῆς Κόρης ἔχουμε τὴν Ἀνάστασι τοῦ Υἱοῦ. Τὸ πένθος τῆς Μητρός (ἡ ἐπιτάφιος ἀκολουθία) διεδέχετο τότε τὸ «φῶς ἱλαρόν» (ἡ Περσε-φόνη γινόταν Φερσέ-φασσα). Ποιὸ φῶς ἐξακολουθοῦμε νὰ ἀνάβουμε ἀναστάσιμα («δεῦτε λάβετε φῶς»); Καὶ σὲ τὶ διαφέρει ἡ προετοιμασία τῶν πιστῶν σήμερα; «Ἐνήστευσα, ἔπιον τὸν κυκεῶνα, ἔλαβον ἐκ κίστης ἐγγευσάμενος». Εἴχαμε λοιπὸν «θεία κοινωνία» τῶν Μυστῶν, μετὰ ἀπὸ περίοδο νηστείας καὶ πνευματικῆς προετοιμασίας. «Γεγόνασι καὶ εὐσεβέστεροι καὶ δικαιότεροι καὶ κατὰ πᾶν βελτίωνες ἑαυτῶν οἱ τῶν Μυστηρίων κοινωνήσαντες» (Διόδωρος Σικελιώτης). Οἱ Εὐμολπίδες ἱερεῖς ἦσαν οἱ «καλοὶ Ψάλτες», ὡς δηλοῖ τὸ ὄνομα (Εὔμολπος – εὖ καὶ μέλπω, Μελπομένη ἡ Μοῦσα, μολπὴ εἶναι ὕμνος, ᾠδή).

Ἄς γνωρίσουμε τώρα τὸν «ἄγνωστο» (ἀδίδακτο) Θεὸ τῶν Ἑλλήνων. «Θεὸν εἶναι ἀθάνατον, λογικόν, τέλειον, κακοῦ παντὸς ἀνεπίδεκτον» (Ζήνων). «Ὁ Λόγος ὥσπερ πλάστης ἀγαθὸς καλὸν τῇ ψυχῇ περιτίθησι σχῆμα» (Σωκράτης). «Αὐτὸν τὸν Θεόν… ὅς δὴ ἄφθαρτός ἐστι καὶ ἀγέννητος, δημιουργός…», «Ζῆνα δὲ καλοῦσι παρ' ὅσον τοῦ ζῆν αἴτιός ἐστιν» (Ζήνων). «Ὦ Ζεῦ, πάτερ Ζεῦ, σὸν μὲν οὐρανοῦ κράτος» (Ἀρχίλοχος). «Ἕν τ' εἶναι Θεὸν καὶ Νοῦν καὶ Εἱμαρμένην καὶ Δία», «πολλαῖς προσηγορίαις προσονομάζεται κατὰ τὰς δυνάμεις» (Ζήνων).

Δηλαδή, ἕνας εἶναι ὁ Θεός, ἀθάνατος, τέλειος, ἀγαθός, δημιουργός, ἀλλὰ τοῦ δίνουμε πολλὰ ὀνόματα, ἀνάλογα μὲ τὴν ἰδιότητα ποὺ θέλουμε νὰ ἐκφράσουμε. Ἄν πρόκειται γιὰ τὴν Σοφία τοῦ Θεοῦ, τότε τὴν ὀνομάζουμε Ἀθηνᾶ (ἀ-θεονόα, ἡ τοῦ Θεοῦ νόησις − Σωκράτης). Τὸ ὄνομα πάντως τοῦ οὐρανίου Πατρὸς εἶναι Ζεύς. Ὁ Ζεύς, γενικὴ τοῦ Ζηνός − διότι ἐκφράζει τὴν Ζωήν − ἤ τοῦ Διός − διότι ἐκφράζει τὸ Φῶς − καὶ μᾶς συνδέει ἐπίσης μὲ τὸ ἀπώτατο ἐθνικο-ἱστορικό μας παρελθόν! Ἡ Διὸς Πολιτεία ἀναφέρεται ἀπὸ τὸν Διόδωρο: «…παρεχόμενος ἑαυτὸν πᾶσιν ἐπιεικῆ καὶ φιλάνθρωπον, ὥστε ὑπὸ τοῦ πλήθους ΠΑΤΕΡΑ προσαγορευθῆναι». Εὐ-δία λέγεται ἡ φωτεινὴ ἡμέρα. Ἔμεινε ὡς day στὰ Ἀγγλικά. Ἀλλὰ καὶ οἱ Χριστιανοὶ Ἰταλοί, ὅταν ἐπικαλοῦνται τὸν Θεό, λέγουν «Δία μου» (mios Dios). Ὁμοίως οἱ Ἰσπανοὶ λέγουν «mio Dio». Ὁμοίως καὶ οἱ Γάλλοι «mon Dieu»! Φῶς καὶ Ζωὴ παρέχει ἄρα ὁ Θεὸς παρ' Ἕλλησιν, ὅπως λέγει καὶ τὸ Εὐαγγέλιο! Καμμία σχέσι μὲ τὸν θανατηφόρο «ἑβραῖο θεὸ» Ἰεχωβᾶ (5).

Μὰ καὶ ἡ ἔννοια τοῦ Λόγου προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα. «Ἔστι δὲ Εἱμαρμένη αἰτία τῶν ὄντων εἰρομένη, ἤ Λόγος καθ' ὅν ὁ κόσμος διεξάγεται» (Διογένης Λαέρτιος). «Εἱμαρμένη ἐστὶν ὁ τοῦ κόσμου Λόγος, ἤ Λόγος τῶν ἐν τῷ κόσμῳ προνοίᾳ διοικουμένων. Ἤ Λόγος, καθ' ὅν τὰ μὲν γεγονότα γέγονε, τὰ δὲ γινόμενα γίνεται, τὰ δὲ γενησόμενα γενήσεται». «Πάντα δὲ γίνεται φύσει καὶ εἱμαρμένῃ καὶ οὐκ ἔστι τόπος ἔρημος προνοίας. Πρόνοια δέ ἐστιν αὐτοτελὴς Λόγος τοῦ ἐπουρανίου Θεοῦ» (Στοβαίου Ἀνθολόγιον). «Ἑνὸς Λόγου τοῦ ταῦτα κοσμοῦντος καὶ μιᾶς Προνοίας ἐπιτροπευούσης» (Πλούταρχος-Ἱερεὺς τῶν Δελφῶν).

Τὸ συμπλήρωμα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα («ἐν εἴδει περιστερᾶς») ἐκπορευόμενον ἐκ τοῦ Πατρός (6). Τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπίσης ἐπικαλούμεθα στὶς προσευχές μας («Βασιλεῦ οὐράνιε παράκλητε, τὸ πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν») (7). Στὸ φωτοστέφανο τοῦ Χριστοῦ ἀναγράφουμε «Ο ΩΝ», ποὺ σημαίνει «αὐτὸς ποὺ ὑπάρχει» (παρμένο ἀπὸ τὸ ἀέτωμα τοῦ ναοῦ τοῦ Ἀπόλλωνος στοὺς Δελφούς, τὸ περίφημο ἐν Δελφοῖς «ΕΙ»)… Ὅλα εἶναι μία θαυμαστὴ συνέχεια, ὅσο κι ἄν ἀλλάζουν τὰ Ὀνόματα καὶ οἱ Εἰκόνες, λόγῳ ἱστορικο-πολιτικῶν συγκυριῶν. Ὅσο γιὰ τὴν Μαρία, τὴν θνητὴ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ …μὰ εἴχαμε προηγουμένως τὴν Σεμέλη, τὴν θνητὴ μητέρα τοῦ Διονύσου Γ΄ (τοῦ Υἱοῦ τοῦ Πατρός). «Ὑπ' ἀρρήτοισι βουλῆσι (τοῦ Θεοῦ) τοκῆος ἐκ Σεμέλης περὶ κόσμου ἀναβήσῃ νέος Διόνυσος» (Πρόκλος, Ὕμνος εἰς Ἀθηνᾶν). Διόνυσος-Ἴακχος ἐκφράζουν τὴν θνητὴ καὶ τὴν ἀθάνατο φύσι τοῦ Υἱοῦ. Ὅπως λέγουμε σήμερα Ἰησοῦς-Χριστός! Τὸ ἐπίθετο «Παναγία» κατ' οὐσίαν ἀναφέρεται στὴν παμμήτειρα (μεγάλη μητέρα μας). «Δηοῖ παμμήτειρα, θεὰ πολυώνυμε, σεμνὴ Δήμητερ» (Ὀρφικὸς Ὕμνος). Διότι οἱ Ἕλληνες παραδέχονται καὶ Μητέρα, ἐκτὸς ἀπὸ Πατέρα. Μήτηρ-Κόρη καὶ Πατήρ-Υἱός, εἶναι τὰ θεολογικά μας ἀρχέτυπα, σὲ πλήρη ἁρμονία καὶ ἰσορροπία (ἰσότητα). «Γῆς παῖς εἰμὶ καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος, αὐτὰρ ἐμοὶ γένος οὐράνιον», λέγει ὁ Θεολόγος Ὀρφεύς. Ἔτσι τελικῶς σήμερα ἔχουμε: ΠΑΤΗΡ-ΜΗΤΗΡ-ΥΙΟΣ (Θεός-Παναγία-Χριστός).

Ἄς μὴν ἀφήνουμε λοιπὸν τὸ Δόγμα καὶ τὴν Διχόνοια νὰ κυριαρχοῦν στὴν Διάνοια τῶν Ἑλλήνων. Εἴμαστε λίγοι πλέον καὶ ἄρα εὐάλωτοι. Χρειαζόμαστε Ἑνότητα καὶ Δύναμι, γιατὶ οἱ καιροὶ εἶναι χαλεποί. «Ἑκὰς οἱ βέβηλοι» ἔλεγε ὁ Ἱεροφάντης τῶν Ἐλευσινίων Μυστηρίων. Ἀρκετὰ βεβηλώθηκαν τὰ ἱερά μας. Πρέπει νὰ τιμοῦμε τοὺς προγόνους μας καὶ νὰ μὴν τοὺς ὑβρίζουμε ὡς «εἰδωλολάτρες», υἱοθετῶντας τὴν ἑβραϊκῆς ἐμπνεύσεως «ρετσινιά», λόγῳ ἀνεικονικότητος τοῦ δικοῦ τους «θεοῦ» Ἰεχωβᾶ (καὶ ἀνικανότητός των γιὰ Καλὲς Τέχνες). Οἱ σοφοὶ πρόγονοι εἶχαν πλῆρες Θεολογικὸ Σύστημα, ἀληθινὴ Θρησκεία, ποὺ δυστυχῶς πολεμήθηκε λυσσωδῶς ἀπὸ τοὺς μισαλλόδοξους Ἰουδαιόφρονες (8) καὶ «ἀπαγορεύεται» ἀκόμα ἡ μελέτη της. Πρέπει νὰ γνωρίζουμε, ὅτι ἐξ ὁρισμοῦ τῆς ἐννοίας, «Θρησκεία» ἐννοοῦνται τὰ Μυστήρια: «Ὀρφεὺς μυστήρια θεῶν παρέδωκεν, ὅθεν καὶ θρησκεία τὰ μυστήρια καλεῖται, ἀπὸ τοῦ Θρακὸς τοῦ Ὀρφέως» (Σουΐδας)! Δηλαδή, ἡ λέξις-ἔννοια «Θρησκεία» εἶναι μιὰ ἑλληνικὴ ὑπόθεσις καὶ δὲν τὴν χαρίζουμε στοὺς Ἑβραίους…

Ὑποσημειώσεις:

(1). Ἀφορμὴ γιὰ τὸ παρὸν σημείωμα ἔδωσε ὁ Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ, μὲ τὴν ἀνακοίνωσί του περί «παγανισμοῦ» μελῶν τῆς Χ.Α. Ἄν καὶ εἶναι παλληκάρι ποὺ ὀρθώνει ἀνάστημα στὴν Pax Judaica, ἐν τούτοις πάσχει, ὡς φαίνεται, ἀπὸ τὸ σύνδρομο τοῦ διχασμοῦ (καὶ τῆς μισαλλοδοξίας), ποὺ ὑπαγορεύει ὁ Ἰουδαιοχριστιανισμός. Ὑβρίζει τὸν Θεὸ Πατέρα τῶν Ἑλλήνων, τὸν Δία, ἐνῷ καθαγιάζει τὸν ἀνθρωποκτόνο «θεό» τῶν Ἑβραίων. Δὲν προστατεύουμε ὅμως ἔτσι τὸ Ἑλληνικὸν Γένος, ἐκφράζοντας μῖσος γιὰ τὴν Ἑλληνικὴ «παλαιὰ διαθήκη»… Ὡς Ἑλληνο-Χριστιανός, ἔπρεπε νὰ ἐκφρασθῇ ἑλληνοπρεπῶς, ἀναδεικνύοντας τὸ Ὁμόθρησκον τῶν Ἑλλήνων, τὴν ἑνότητα καὶ συνέχεια τῆς Θρησκείας μας, ὡς πράττομεν ἐνταῦθα. Ἄς βγάλουν (ἐπιτέλους) τὸ «κιπά» ἀπὸ τὴν κεφαλή τους οἱ Ἅγιοι Πατέρες, καὶ ἄς μὴν προκαλοῦν τὴν ἐθνικοθρησκευτικὴ μνήμη καὶ δόξα τῶν Ἑλλήνων…

(2). «Τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἔκαμε Διαθήκην ὁ Κύριος πρὸς τὸν Ἄβραμ λέγων, εἰς τὸ σπέρμα σου ἔδωκα τὴν γῆν ταύτην, ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Αἰγύπτου ἕως τοῦ ποταμοῦ τοῦ μεγάλου, τοῦ ποταμοῦ Εὐφράτου»...! (Γένεσις-Βίβλος). Ἡ κατάκτησις ὅλης τῆς Μέσης Ἀνατολῆς εἶναι λοιπὸν ἡ περιβόητος «παλαιὰ διαθήκη» τοῦ «θεοῦ»… Ἄν εἶναι τοῦτο «ἱερὸν» κείμενο καὶ «ἀληθινὸς» αὐτὸς ὁ «θεός», ποὺ πρέπει νὰ πιστεύουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες, τότε εὐχαριστοῦμε ἀλλά …δὲν θὰ πάρουμε.

(3). «Θέλετε καταστρέψει πάντας τοὺς τόπους, ὅπου τὰ ΕΘΝΗ, τὰ ὁποῖα θέλετε κυριεύσει… καὶ θέλετε κατεδαφίσει… καὶ συντρίψει… καὶ κατακαύσει… καὶ κατακόψει… καὶ ἐξαλείψει τὰ ὀνόματα αὐτῶν ἐκ τοῦ τόπου ἐκείνου» (Δευτερονόμιον). Ἐπειδὴ δὲν ἀποτελοῦν ἔθνος οἱ Ἑβραῖοι – εἶναι δηλαδὴ οἱ περιτετμημένοι κάθε φυλῆς (οἱ σημίτες – οἱ φέροντες τὸ σημεῖον τῆς περιτομῆς, ἤτοι τὸ σημάδι τῆς διαθήκης τοῦ Γιαχβέ, τῆς θεϊκῆς δῆθεν συμφωνίας νὰ κατακτήσουν ὅλη τὴν Μέση Ἀνατολή) − μισοῦν τὰ ἔθνη καὶ πρωτίστως τὸ γνήσιον ἔθνος τῶν Ἑλλήνων. Τοῦτο βεβαίως ἰσχύει γιὰ τὴν ἡγεσία τους (Ραββίνους καὶ Σιωνιστές), ὄχι γιὰ τὸν λαό, ὁ ὁποῖος λαὸς ὑποφέρει τὰ πάνδεινα ἐξ αἰτίας τους χωρὶς νὰ φταίῃ σὲ τίποτε.

(4). «…Ἀποκτενεῖς ἀπὸ ἀνδρὸς ἕως γυναικός καὶ ἀπὸ νηπίου ἕως θηλάζοντος καὶ ἀπὸ μόσχου ἕως προβάτου καὶ ἀπὸ καμήλου ἕως ὄνου» (Βασιλειῶν Α΄). Ὁ ὁρισμὸς τῆς Γενοκτονίας καὶ τοῦ Ὁλοκαυτώματος! «Καὶ καταναλώσει Κύριος ὁ Θεός σου τὰ ἔθνη… Καὶ παραδώσει αὐτοὺς Κύριος ὁ Θεός εἰς τὰς χεῖρας σου καὶ ἀπολέσει αὐτοὺς ἀπωλείᾳ μεγάλῃ, ἕως ἄν ἐξολοθρεύσῃ αὐτούς…» (Δευτερονόμιον). Ἀσίγαστο μῖσος γιὰ τὰ ἔθνη! «Τοὺς βωμοὺς αὐτῶν θέλεις καταστρέψει, καὶ τὰ εἴδωλα αὐτῶν θέλεις συντρίψει, καὶ τὰ ἄλση αὐτῶν θέλεις κατακόψει». Ἄρα αὐτοὶ μᾶς θεωροῦν «εἰδωλολάτρες», καὶ πρέπει νὰ καταστρέψουν τὰ ἱερά μας, διότι ἔτσι προστάζει ὁ Ἰεχωβᾶς! Μισαλλοδοξία καὶ καταστροφομανία… (ἀπαξιῶ νὰ προφέρω τὴν λέξι «ρατσισμός», διότι δὲν εἶναι ἑλληνική − ὅπως καὶ ὁ «παγανισμός» σεβάσμιε Πατέρα Σεραφείμ).

(5). Ποιός εἶναι λοιπὸν ὁ «Σατανᾶς» ἐκ τῶν δύο, ὁ Ζεὺς ἤ ὁ Γιαχβέ; Οἱ ἰδιότητές τους πάντως, βάσει τῶν ἱερῶν κειμένων τῶν δύο λαῶν, ἀποδεικνύουν ποιός ἐκ τῶν δύο εἶναι ψεύτικος θεός. Ἀλλά, πῶς κατάφεραν τόσους αἰῶνες νὰ συντηροῦν τὸ ψεῦδος, ἀντιστρέφοντας μάλιστα τὶς ἔννοιες τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Φωτός; Οἱ Ἑβραῖοι βέβαια τὴν δουλειά τους κάνουν. Τὸ ζήτημα εἶναι οἱ Ἕλληνες τί κάνουν;

(6). Οἱ Δυτικοὶ θέλουν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα νὰ ἐκπορεύεται καὶ ἐκ τοῦ Υἱοῦ. Τοῦτο προκάλεσε τὸ Χριστιανικὸ Σχίσμα, διότι συμβολικῶς ὡς «πατήρ» τοῦ «πνεύματος» ἐννοεῖτο ὁ Ἕλλην, καὶ ὡς «υἱός» ὁ Λατῖνος. Ἤθελαν λοιπὸν οἱ δυτικοὶ τὸ «πνεῦμα» (ἤτοι ὁ Πολιτισμὸς τῆς Ἀνθρωπότητος) νὰ ἐκπορεύεται καὶ ἀπὸ τὴν Ρώμη…

(7). «Κλῦθι πυρὸς νοεροῦ βασιλεῦ, χρυσήνιε τιτάν… ἐξοχετεύων ὑψόθεν πλούσιον ῥύμα ἁρμονίης, τὰ πάντα ἔπλησας ἐγερσινόοιο προνοίης» (Ὕμνος εἰς Ἥλιον). Ὁ οὐράνιος βασιλεύς, ὁ τὰ πάντα πληρῶν μὲ θεία πρόνοια πνευματικὸς ἥλιος (νοερὸν πῦρ), ὁ ἀποκληθεὶς Ἀπόλλων, φέρει στὸν ἐν Δελφοῖς ναόν του τὸ «Ε», ποὺ σημαίνει ΕΙ (εἶσαι, ὑπάρχεις). Εἶναι δηλαδὴ ὁ ΩΝ! Ὅσοι βλέπουν ἁπλῶς τὸ «Σῶμα» του, μᾶλλον τοὺς λείπουν τὰ «μάτια» τῆς ψυχῆς. Ἀπορῶ, πῶς δέχονται τὴν ὕπαρξι τῶν Ἀρχαγγέλων (Μιχαήλ-Γαβριήλ), ἀλλὰ δὲν δέχονται τὸν φωτεινὸ Ἀπόλλωνα ἤ τὴν παμμήτειρα Γαῖα-Δήμητρα… Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ὁρατό μας ἀνθρώπινο Σῶμα δὲν διαθέτουμε καὶ ἀόρατο Πνεῦμα; Κατὰ μείζονα λόγο, εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν ἔχουν Πνεῦμα ὁ Πλανήτης καὶ τὸ Ἄστρο ποὺ μᾶς χαρίζουν τὴν ζωή; Τόσο ἁπλᾶ εἶναι τὰ πράγματα, Ἱεράρχα μου, ποὺ θεωρεῖς τὸν Ἥλιον ὡς «ἄλογη καὶ ἀσυνείδητη μᾶζα ἐνέργειας»…

(8). Ἐπὶ τρεῖς αἰῶνες (4^ος-6^ος μ.Χ.) ὑπέστημεν ἀπηνεῖς διωγμούς (ἐθνοκτονία-ὁλοκαύτωμα): «Τῶν ἑλληνιστῶν πάντες διεφθάρησαν… οἱ μὲν πυρί, οἱ δὲ ξίφει ἀπολέσθαι προσετάχθησαν… καὶ οἱ ἀνὰ πᾶσαν τὴν ἀρχομένην λαμπρῶς φιλοσοφοῦντες… Τῆς ὀργῆς τοῦ βασιλέως (τῆς Κωνσταντινουπόλεως) οὔσης καὶ εἰς μὴ φιλοσόφους, ἐσθῆτι τῇ ἐκείνων χρωμένους ὁ φόνος ἐχώρει» (Σωζομενός). Ἀπηγορεύθησαν ὅλες οἱ Σχολές, οἱ Ἀθλητικοὶ Ἀγῶνες, οἱ Θρησκευτικὲς Ἑορτές, τὸ Θέατρο, οἱ Χοροί, τὰ Τραγούδια, ἕως καὶ τὰ νανουρίσματα …ἦσαν λείψανα τῆς «ἑλληνικῆς πλάνης» (Χρυσόστομος)! Παραβάλατε τὴν νέα τάξι πραγμάτων τοῦ 4^ου μ.Χ. αἰῶνος μὲ τὴν σημερινή, γιὰ νὰ καταλάβετε τί μᾶς περιμένει πάλι ἀπὸ τοὺς Ἰουδαιόφρονες Παγκοσμιοποιητές, ἀλλὰ καὶ πῶς θὰ μπορέσουμε νὰ ἀντιτάξουμε σοβαρὴ ἄμυνα…

ΕΝΤΟΛΗ: «Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΝΑ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ ΤΟΝ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ ΤΗΣ»

ΝΕΟΤΑΞΙΚΗ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

τοῦ Ἀναστασίου Στάμου , Διευθυντοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδος

Δὲν μᾶς φτάνει ὁ Οἰκονομικὸς πόλεμος ποὺ δέχεται σύσσωμος ὁ Ἑλληνισμός, ὑποχωρῶντας φεῦ ὁλοταχῶς καὶ συντεταγμένως μὲ ἀνοίκειες πολιτικὲς ἀποφάσεις καὶ πολλαπλὰ νομοθετικὰ διατάγματα εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων Πολιτῶν, ἡ Μάχη ἄναψε καὶ μὲ Ἰδεολογικὸ πόλεμο, ποὺ εἶναι ἡ χειρότερη μορφὴ πολέμου. Διότι χρειάζεται ἀφ' ἑνὸς βαθειὰ γνῶσι τοῦ ἑλληνικοῦ τρόπου νοεῖν καὶ πράττειν, ἀφ' ἑτέρου πανδερκὴ ἐπίγνωσι νὰ ἀναγνωρίζουμε τὰ ἐχθρικὰ ὅπλα καὶ μέσα «πυρός» γιὰ νὰ παίρνουμε τὰ ἀναγκαῖα ἀντίμετρα.

Πρὶν ἀπὸ δύο ἑβδομάδες (5-3-2013) καταιγισμὸς ἐγγράφων – ἀπὸ ἕξι διαφορετικὲς πηγές(!) – μᾶς ὑπεχρέωσε νὰ προβοῦμε σὲ ἐκδηλώσεις γιὰ τὴν «σχολικὴ βία καὶ τὸν ἐκφοβισμό»… Μισαλλοδοξία, ξενοφοβία, ρατσισμό, φασισμό, σιωπή, φόβο, βία (ἀμάν-ἀμάν…), ὅλα τὰ ἀρνητικὰ αὐτὰ φαντάσματα πρέπει νὰ τὰ ξορκίσουμε ὡς νέοι «καισαρόπαπες» μὲ ἄφθονο – ἐπιδοτούμενο γενναίως γιὰ νὰ δημιουργηθῇ – ὑλικὸ στὸ διαδίκτυο, γιὰ προβολὴ στὰ Σχολεῖα. «Πηγὲς» νὰ δῆτε, νὰ «ξεδιψάσετε»… Πρὶν ἀλέκτωρ ὅμως λαλήσῃ τρίς, νέο συναφὲς ἔγγραφο ἦλθε στὰ σχολεῖα: «21^η Μαρτίου – Διεθνὴς ἡμέρα γιὰ τὴν ἐξάλειψη τῶν Φυλετικῶν Διακρίσεων καὶ
τοῦ Ρατσισμοῦ»! Ξέχασαν βέβαια τὸν «Ἀντισημιτισμό», ἀλλὰ μᾶλλον θὰ σκέφτηκαν ὅτι ὁ ὑπαρκτὸς Ἀνθελληνισμός τους ἔχει καὶ κάποια ὅρια. Τελικὰ οἱ διεθνεῖς «ἑορταστικὲς» αὐτὲς ἡμέρες τείνουν νὰ ξεπεράσουν σὲ ἀριθμό (καὶ ἀξία) τὶς ἐθνικές μας ἐπετείους…

Πασχίζουν παντοιοτρόπως νὰ νιώσῃ ὁ Ἕλληνας ΕΝΟΧΟΣ σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Γιὰ νὰ μὴν τολμᾷ νὰ ἐκφράσῃ κἄν στοιχειώδη ὑπὲρ τῶν συμφερόντων του ἄποψι, γιὰ νὰ μὴν σκεφθῇ κἄν νὰ παρατάξῃ πατριωτικὸ μέτωπο ἀντιστάσεως. Οἱ ἐπίσημες κομματικὲς δυνάμεις δυστυχῶς εἶναι γιὰ κλάματα, ἀφοῦ οἱ μὲν προσκύνησαν πασίδηλα τοὺς Παγκοσμιοποιητές (ΠΑ.ΣΟ.Κ-Ν.Δ), οἱ δὲ (τῆς Ἀριστερᾶς) κρατοῦν τὰ μπόσικα στὸ νεοταξικὸ μαντρί (μὴ καὶ στάξει σταγόνα πάνω σὲ «ταξικὸ ἀδελφό» τους), εὐθυγραμμιζόμενοι μὲ τὴν ἰδεολογικὴ τρομοκρατία ποὺ ἐξαπολύουν οἱ νεοταξίτες, τὴν ὁποία καὶ καταγγέλλουμε διὰ τοῦ παρὸντος σημειώματος. Βρῆκαν βεβαίως καὶ τὸν «μπαμπούλα» (τὴν Χ.Α), γιὰ νὰ πολεμοῦν ὅλοι μαζὶ τὸ σκιάχτρο, ἀντὶ τὸν ἀληθινὸ δαίμονα… Συστηματικὰ «βλέπουν» παντοῦ Ἀνισότητες, Διακρίσεις, Ἀποκλεισμοὺς καὶ Σύνορα, ποὺ πρέπει νὰ ἀρθοῦν…

Μᾶς χρειάζεται ἐπειγόντως Πνευματικὴ Ἡγεσία, μὲ ἑλληνικὴ ἀγωνιστικὴ ψυχή. Ἕνας Δάσκαλος τοῦ Γένους (ὡς Ρήγας, Κοραῆς) ὀφείλει νὰ κοινωνήσῃ τὶς καρδιὲς τῶν νεοραγιάδων μὲ μάχιμο φρόνημα. Ἕνας φωτισμένος Παπᾶς (ὡς Παπαφλέσσας, Πατροκοσμᾶς) νὰ βρῇ πάλι τὸν «θάνατο» ἀγωνιζόμενος γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστι τὴν ἁγία καὶ τῆς Πατρίδος τὴν ἐλευθερία. Διότι πήξαμε ἀπὸ «Ρεπούσηδες» καὶ «Δραγῶνες», ἀπὸ συμβιβασμένα «Ἱερατεῖα» τῆς ἐξυφαινόμενης παν-θρησκείας. Δὲν πρέπει, λέγει ἡ πρώτη, νὰ διδάσκουμε τὰ Ἱστορικὰ Ὁλοκαυτώματα τῶν Ἑλλήνων («οἱ σκηνὲς βίας καὶ θανάτου εἶναι ἀντιπαιδαγωγικὲς καὶ ἐπικίνδυνες γιὰ τὸν ψυχισμὸ τῶν παιδιῶν», π.χ. Σμύρνη 1922), ἀλλὰ πρέπει νὰ διδάσκουμε ἀπὸ τὸ Νηπιαγωγεῖο τὸ ἑβραϊκὸ ὁλοκαύτωμα – τὸ ὁποῖο ἑορτάζουμε μάλιστα κάθε 27^η Ἰανουαρίου σὲ ὅλα τὰ σχολεῖα μας. Ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Παναγία ἀπὸ τὰ Θρησκευτικά μας (νέο βιβλίο Β΄ Γυμνασίου), ἀλλὰ εἰσέρχεται ὁ Ἀλλὰχ κι ὁ Βούδδας… καὶ ὁ Χριστὸς στὸ Κοράνι!

Μὰ εἶναι ὅλοι οἱ Πολιτισμοὶ ἴδιοι; Εἶναι ὅλες οἱ Θρησκεῖες ἴδιες; Καὶ ὅμως, στὰ ἔγγραφα τοῦ Ὑπουργείου (ἀντεθνικῆς) Παιδείας ὠρύονται «νὰ μετασχηματίσουμε τὶς δράσεις καὶ τὸν προσανατολισμό μας – ἰδιαίτερα στὴν ὑποχρεωτικὴ ἐκπαίδευσι(!) – μέσα στὸ σύγχρονο πολυπολιτισμικὸ πλαίσιο»… Τὶ σημαίνει «πολυπολιτισμός» κύριοι; Καὶ ποῦ πῆγε ὁ τηλαυγὴς παγκόσμιος Ἑλληνικὸς Πολιτισμός μας …ἀπὸ τὸ ΥΠ(Ε)ΠΘ καὶ μετά; Τὶ λέγει τὸ Σύνταγμα τῆς Ἑλλάδος γιὰ τὸν σκοπὸ τῆς Ἐκπαιδεύσεως, κύριοι ἁρμόδιοι τοῦ ΥΠΔΒΜΘ ἤ ΥΠΑΙΠΘΑ; Πῶς συμβιβάζεται ἡ πολιτικὴ αὐτὴ ἐντολὴ μὲ τὴν συνταγματικὴ ἐπιταγή (ἄρθρο 16 §2) ἀναπτύξεως ἐθνικῆς καὶ θρησκευτικῆς συνειδήσεως στὰ Ἑλληνόπουλα; Μήπως ἀλλάξαμε Σύνταγμα καὶ δὲν τὸ μάθαμε; Δὲν δώσαμε ὅρκο νὰ τὸ τηροῦμε; Ποιὸς δημόσιος λειτουργὸς εἶναι λοιπὸν ὁ ἐπίορκος σήμερα;

Γιὰ νὰ δῆτε τί ὁραματίζονται οἱ νεο-γενίτσαροι: «Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ὅλα τὰ χαρακτηριστικὰ μιᾶς «Πολυπολιτισμικῆς» κοινωνίας! Ὅλα τὰ δημόσια Σχολεῖα θὰ εἶναι «δυνάμει διαπολιτισμικά»! Πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε τὸν «μονοπολιτισμικό (!) καὶ μονογλωσσικό»(!) χαρακτῆρα τῆς παραδοσιακῆς μορφῆς ἐκπαίδευσης!.. Ἔχει μαθητὲς γηγενεῖς καὶ ἀλλόγλωσσους! Διδασκαλία τῆς μητρικῆς γλώσσας τῶν μαθητῶν. Διδασκαλία Ἱστορίας καὶ Γλώσσας τῆς Χώρας προέλευσης». Ἀνάδειξη Ἐκπαιδευτικῶν ἀπὸ τὸ σῶμα τῶν ἴδιων τῶν μεταναστῶν! (δημοσίευμα Πανελλήνιας Ἕνωσης Σχολικῶν Συμβούλων, 2009);

Ἄλλη τοιαύτη πάλι λέγει ὅτι: «Τὸ ἐθνοκεντρικὸ σχολεῖο, εἶναι σχολεῖο τοῦ ἀπομονωτισμοῦ, ἐμποδίζει τὴ συνύπαρξη τῶν διαφορῶν κάθε εἴδους. Εἶναι σχολεῖο σὲ ὅλα δογματικό (!) Ἀξιολογεῖ τοὺς λαοὺς καὶ πολιτισμοὺς μὲ βάση τὸ αὐθαίρετο στερεότυπο τοῦ ρατσισμοῦ…» (Θ.Δραγῶνα, ἐφημ. «Αὐγή», 2010, ὅταν ἦταν εἰδικὴ γραμματέας τοῦ Ὑπουργείου μας). Εἶναι ἀπίστευτο... Τί σχολεῖο εἴχαμε μέχρι τώρα καὶ δὲν τὸ ξέραμε;! Ἀπομονωτικό, δογματικό, ρατσιστικό!; Ἀλλά, τὰ Στερεότυπα αὐτὰ κυρίες μου, εἶναι ὅλα μέσα στὸν ἄρρωστο ἐγκέφαλό σας. Ὅπου ἀκοῦτε πλέον, «ρατσισμός, ξενοφοβία, μισαλλοδοξία, διακρίσεις, ἀνοχή, πολυπολιτισμός», εἶναι ὅλα δικές τους «ἐφευρέσεις». Αὐτὰ εἶναι τὰ στερεότυπα τῶν ἐθνομηδενιστῶν, ἡ ξύλινη γλῶσσα τῶν Παγκοσμιοποιητῶν…

Πεδίο δράσεως τῶν νεοταξιτῶν δὲν εἶναι μόνον ἡ Κοινωνία λοιπόν, ἀλλὰ καὶ τὰ Σχολεῖα. Ἡ ἐπέλασις τῆς νεοταξικῆς προπαγάνδας στὰ Σχολεῖα, μέσα σ' αὐτὴν τὴν κιβωτὸ διαμορφώσεως τῶν νέων Ἑλλήνων, μέσα στὴν θερμοκοιτίδα τῆς ἐλπίδος τοῦ Γένους, ἔχει καταρτισθῆ βάσει «ντιρεκτίβας» (διὰ στόματος τοῦ ἀμερικανοεβραίου Κίσσινγκερ): «strike Greek Language, Religion, Culture, History – eliminate progress, stop domination», δηλαδή, χτυπῆστε τοὺς Ἕλληνες στὴν Γλῶσσα, στὴν Θρησκεία, στὸν Πολιτισμό, στὴν Ἱστορία – ἐξαφανίστε τὴν Πρόοδό τους, σταματῆστε τὴν Κυριαρχία τους (ὁλόκληρο τὸ ἀγγλικὸ κείμενο δημοσιευμένο στὴν ἐφημερίδα «Turkish Daily», 17/02/1997, γιὰ τοὺς …δύσπιστους). Ὑπάρχει κανεὶς ποὺ θὰ ἀμφισβητήσῃ σήμερα εἴτε τὸ κείμενο αὐτὸ εἴτε τὸ ἀποτέλεσμά του; (Περισσότερα στοιχεῖα στὸ νέο ὑπὸ ἔκδοσιν βιβλίο μου «Ἑλληνικὴ Παιδεία καὶ Ἐκπαίδευσις «αὐτοκτονίας»).

«Καλοῦμε τοὺς ἐκπαιδευτικοὺς καὶ τοὺς μαθητές, γράφει τὸ τελευταῖο ἔγγραφο – ὑπογεγραμμένο φεῦ ἀπὸ τὸν Ὑφυπουργὸ Παιδείας μας – καθημερινὰ νὰ σχεδιάζουν καὶ νὰ ὑλοποιοῦν ἐκπαιδευτικὲς δράσεις προωθῶντας τὴν ἐπίσημη ἐκπαιδευτικὴ πολιτικὴ τῆς χώρας… ἀποκρούοντας κάθε ρατσιστικὴ πρόκληση»! Τὸ ποιὸς ὑπαγορεύει αὐτὴν τὴν πολιτικὴ δὲν ἀναφέρει φυσικά, ἀλλὰ ἐλπίζω νὰ καταλάβατε, ὅπως καὶ περὶ ποίας «πολιτικῆς» πρόκειται…

 

ΑΝΤΙΜΕΤΡΟΝ: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ

Τὴν Παρασκευὴ 22 Μαρτίου, κατὰ τὴν σχολικὴ ἑορτὴ τοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδας ἐπὶ τῇ ἐπετείῳ τῆς Ἐθνεγερσίας, θὰ τιμηθῇ ὁ ἀπόφοιτος τοῦ Τεχνικοῦ Λυκείου Λευκάδας Μενέλαος Ζακυνθινὸς διὰ τὴν ἔκδοση ποιητικῆς του συλλογῆς.

Τὸ Σάββατο 23 Μαρτίου, ὥρα 18.30΄ στὸ Ξενοδοχεῖο «ΙΟΝΙΟΝ ΣΤΑΡ», θὰ παρουσιαστῇ τὸ ἐν λόγῳ ἐπίκαιρο ὅσο καὶ διαχρονικὸ καὶ ἐθνωφελὲς βιβλίο «Βιο-πορίσματα», μὲ προβολὴ εἰκόνων καὶ κειμένων, ἀπὸ τὸν συγγραφέα διευθυντὴ τοῦ ΕΠΑΛ Ἀναστάσιο Στάμου.

Ἰδοὺ ἀποσπάσματα ὡς δεῖγμα γραφῆς τοῦ νέου Λευκαδίτη ποιητοῦ:

«Κράτα με μάνα γῆ στὴν ἀγκαλιά σου,

μὴν τοὺς ἀφήσεις νὰ μὲ πάρουν ἀπὸ σένα,

φτάνουν τὰ τόσα μάρμαρα σπασμένα,

ὥς πότε οἱ βέβηλοι θὰ συντρίβουν τὰ παιδιά σου;

Κρύψε με μάνα γῆ στὰ ἔγκατά σου,

εἶναι τὸ χῶμα σου ἱερὸ ποὺ μὲ σκεπάζει,

κι ἄν τῶν κιόνων μου τὸ χρῶμα ξεθωριάζει,

διόλου μὴ νοιάζεσαι καὶ κράτα με κοντά σου.

Ξέρω πὼς μέσα σου δὲν θὲς ἄλλο νὰ μ' ἔχεις,

στὸ φῶς τοῦ ἥλιου θὲ νὰ βγῶ νὰ καμαρώσω,

μὲ μιᾶς περίτρανο ἀνάστημα νὰ ὀρθώσω,

κι ἐσὺ τριγύρω μὲ ἀνθοὺς νὰ μὲ στολίσεις…

(«Παράκληση ἑνὸς ναοῦ»)

Αὐτὴ τὴ γῆ ποὺ ἐσὺ πατᾶς, ἄντρες τρανοὶ πατῆσαν!

Τὴ γνώση καὶ τὸ αἷμα τους δῶσαν στὴ χώρα ἐτούτη!

Ἄν ἔχεις αἷμα ἑλληνικὸ καιρὸς νὰ τὸ ἀποδείξεις!

Γιατὶ ὁ χρόνος στέρεψε καὶ οἱ ψυχὲς πενθοῦνε,

καὶ τῶν πατέρων σου οἱ μορφὲς δικαίωση προσμένουν!

(«Ἄν ἔχεις»)

ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ 1ον

Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

τοῦ Ἀναστασίου Στάμου , Διευθυντοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδος

Τὸ Δελφικὸν «ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ» προτρέπει διαχρονικῶς τοὺς Ἕλληνες νὰ ἐνδοσκοπήσουν, νὰ γνωρίσουν ποιοὶ εἶναι, μὲ εὐεργετικὰ ἀποτελέσματα στὴν ὅλη ὑπαρξιακή τους θεώρηση. «Γεγόνασι εὐσεβέστεροι καὶ δικαιότεροι καὶ κατὰ πᾶν βελτίωνες ἑαυτῶν», καθὼς λέγει ὁ Διόδωρος Σικελιώτης γιὰ τοὺς κοινωνοῦντες τὰ σεπτὰ Μυστήρια, ποὺ μυοῦσαν σὲ αὐτογνωσία καὶ ἐπέφεραν ψυχικὴ κάθαρση. Σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο τώρα θὰ μιλήσουμε περὶ ἐθνικῆς αὐτογνωσίας, ποὺ μοιάζει σήμερα «ἀπαγορευμένος καρπός»… ἀφοῦ μᾶς διδάσκουν ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων περὶ τῆς καταγωγῆς μας. Δίδεται ἔτσι τὸ ἔδαφος σὲ κακόβουλους γείτονες νὰ θεωροῦν, οἱ μὲν Σκοπιανοὶ τοὺς Μακεδόνες ὡς μὴ Ἕλληνες, οἱ δὲ Ἀλβανοὶ τοὺς ὁμοεθνεῖς τους ὡς Πελασγούς γηγενεῖς καὶ αὐτόχθονες, ἐνῷ οἱ Τοῦρκοι νὰ υἱοθετοῦν ὡς ἀρχαίους προγόνους τους στὴν Ἀνατολία τοὺς Χετταίους, μὲ τὴν …Τροία καὶ τὸν Ὁμὲρ (Ὅμηρο), μὲ τὴν Ἔφεσσο, τὴν Μίλητο, τὸν Θαλῆ… γενικῶς ὡς δικές τους ἱστορικὲς κληρονομιές.

Ἡ εὐθύνη νὰ ἀποκαθιστοῦμε λάθη, ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἐθνική μας ταυτότητα (Καταγωγή, Γλῶσσα, Ἱστορία, Θρησκεία), τὰ ὁποῖα ἐκπορεύονται ἀπὸ ξένους, ἀλλὰ δυστυχῶς καὶ ἡμετέρους, εἴτε Πολιτικούς, εἴτε Καθηγητές, εἴτε Συγγραφεῖς (ἰδίως σχολικῶν βιβλίων), ποὺ ἀναπαράγουν ἐξ ἀντιγραφῆς, ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ, καὶ μεταφέρουν ξένη προπαγάνδα ἐντὸς τῶν τειχῶν, πρέπει νὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις. Δὲν εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβουμε τὶς συνέπειες μιᾶς τοιαύτης διαβρωτικῆς διδασκαλίας στὴν ψυχοσύνθεση τῶν Ἑλληνοπαίδων καὶ κατὰ συνέπειαν τοῦ λαοῦ μας, ὅταν ἀκόμη καὶ «εἰδικοί» Φιλόλογοι-Ἱστορικοὶ θεωροῦν τοὺς Ἕλληνες ὡς ἐπιδρομεῖς σ’ αὐτὴν τὴν χώρα («Ἰνδοευρωπαίους»), ποὺ ὑπέταξαν κάποτε τοὺς ντόπιους (τοὺς …«Προέλληνες»)! Κι ἄς γράφῃ ὁ Πλάτων «περὶ δὴ τῶν ἐννακισχίλια ἔτη σοι δηλώσω… τὸ κάλλιστον καὶ ἄριστον γένος ἐπ’ ἀνθρώπους ἐν τῇ χώρᾳ τῇ παρ’ ὑμῖν …ἦν γὰρ δή ποτε Σόλων, ὑπὲρ τὴν μεγίστην φθορὰν ὕδασιν, ἡ νῦν Ἀθηναίων οὖσα πόλις ἀρίστη… (μιλάει στὸν Σόλωνα ὁ ἱερεὺς τοῦ ναοῦ τῆς Ἀθηνᾶς, στὴν πόλη Σάιδα τῆς Αἰγύπτου -ἀθηναϊκὴ ἀποικία-, γιὰ τὰ γεγονότα πρὶν ἐννέα χιλιάδες χρόνια)! Καὶ «εἰς ἅπαντας ἀνθρώπους ἡ δύναμις τῆς πόλεως διαφανὴς ἀρετῇ τε καὶ ῥώμῃ ἐγένετο… τῶν Ἑλλήνων ἡγουμένη» (Τίμαιος, μιλάει γιὰ τὸν πόλεμο Ἀτλάντων-Ἑλλήνων τὸ 9500 π.Χ.)!

Προσωπικὴ ἔρευνα στὶς πηγὲς εἶναι ἡ ἐνδεδειγμένη ὁδὸς ἀληθείας, σὲ συνδυασμὸ μὲ τὰ πορίσματα συγχρόνων ἐπιστημῶν. Περαιτέρω, χρειάζεται ἐμβριθὴς μελέτη τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης ἀπὸ ἐπιγραφές, ἀπὸ ἀρχικῆς μάλιστα γραφῆς αὐτῆς, ἤτοι συλλαβικῆς γραμμικῆς γραφῆς, ὅπως θὰ μιλήσουμε σὲ ἑπόμενο ἄρθρο. Ὡς παράδειγμα μόνο δίδουμε ἐδῶ τὴν λέξη ku-su-ro, ποὺ ἔμεινε ὡς κού-(τ)σου-ρο στὴν δημοτική (χωρὶς τήρηση γραμματικῶν κανόνων), ἐνῷ εἶναι τὸ κσύ-λο (ξύλον) στὴν λογία διάλεκτο (ρὸ καὶ λάβδα ταυτίζονται στὴν συλλαβικὴ γραφή).

Ὁ Ἀνθρωπολόγος Ἄρης Πουλιανὸς λέγει, ὅτι «οἱ Σαρακατσᾶνοι, ποὺ εἶναι τὸ ἀρχαιότερο φύλο τῆς Εὐρώπης, ἡλικίας 50.000 ἐτῶν, μιλοῦσαν πάντοτε καὶ μιλοῦν Ἑλληνικά. Ἡ Ἰνδοευρωπαϊκὴ θεωρία εἶναι ἕνα κατασκεύασμα, ποὺ ὑπάρχει μόνο στὴν φαντασία τῶν δημιουργῶν της». (Περισσότερα στὸ βιβλίο του «ἡ Προέλευση τῶν Ἑλλήνων»). Ὁ Ἀρχαιολόγος Δ. Θεοχάρης γράφει, ὅτι «ὁ βασικὸς πληθυσμὸς δὲν φαίνεται νὰ ἄλλαξε στὴν Ἑλλάδα οὐσιαστικὰ ἀπὸ τὴν τελικὴ Παλαιολιθικὴ καὶ πέρα, ἀπὸ τότε δηλαδὴ ποὺ εἶναι ὁπωσδήποτε δυνατὴ σήμερα ἡ ἀρχαιολογικὴ τεκμηρίωσις κάποιας συνέχειας στὴν πολιτισμικὴ πορεία». (Βιβλίο του «Νεολιθικὸς Πολιτισμός»). Ὁ Καθηγητὴς Μοριακῆς Βιολογίας στὸ Α.Π.Θ. κ. Τριανταφυλλίδης ἀπέδειξε μὲ μετρήσεις γονιδιακοῦ ὑλικοῦ, ὅτι οἱ σημερινοὶ Ἕλληνες κατάγονται κατὰ 70% ἀπὸ τὴν Παλαιολιθικὴ καὶ κατὰ τὸ ὑπόλοιπο 30% ἀπὸ τὴν Νεολιθικὴ ἐποχή. Κατὰ τὴν συμβατικὴ Ἱστορία ἡ Νεολιθικὴ ἐποχὴ τελειώνει περὶ τὸ 2.800 π.Χ., ἄν καὶ πλέον ἡ γνῶσις τῆς κατεργασίας χαλκοῦ πιστοποιήθηκε τὴν 5^η χιλιετία π.Χ. στὴν Ἑλλάδα (Καθηγητὴς Ἀρχαιολογίας Ἀδαμάντιος Σάμψων), σὲ βραχονησίδα τῆς νήσου Κῶ μεταλλευτικοὶ κάμινοι!

Ὑπάρχει, δηλαδή, τεκμηριωμένος ἰσχυρότατος ἀντίλογος (ποὺ ἐπισήμως ἀποσιωπᾶται) πρὸς τὴν κατεστημένη θεωρητικὴ ἀντίληψη, ἡ ὁποία διδάσκεται στὰ σχολεῖα μας, ὅτι οἱ Ἕλληνες ἐμφανιστήκαμε στὸ ἱστορικὸ προσκήνιο μόλις τὴν 2α π.Χ. χιλιετία. Γιατί ἄραγε μόνο γιὰ μᾶς ἐφευρέθη ὁ ὅρος «προ-έλληνες», καὶ δὲν ὁμιλοῦν ἀντιστοίχως γιὰ προ-αιγυπτίους, προ-βαβυλωνίους, προ-χετταίους, προ-φοίνικες, προ-εβραίους, προ-γερμανούς;!... Οἱ δυναστεῖες τῆς Αἰγύπτου ξεκινοῦν, ὡς γνωστόν, τὸ 3.200 π.Χ. Ποιοί κατοικοῦσαν ὅμως προηγουμένως ἐκεῖ; Γιατί πλεῖστες πόλεις καθ’ ὅλο τὸ μῆκος τοῦ Νείλου εἶχαν Ἑλληνικὰ ὀνόματα (Θῆβαι, Ἡλιούπολις, Μέμφις, Ναύκρατις, Σάις, Ἑρμούπολις…) μὲ ἐπώνυμους ἱδρυτὲς Ἕλληνες; Γιατί οἱ Φιλισταῖοι (Παλαιστίνιοι) ἀποκαλοῦνται Κρῆτες καὶ Ἕλληνες ἀπὸ τοὺς Ἑβραίους στὴν Παλαιὰ Διαθήκη; Ἄς τολμήσουν λοιπὸν νὰ ποῦν, ὅτι οἱ Προ-αιγύπτιοι ἦσαν Ἕλληνες, καὶ ὅτι οἱ Προ-εβραῖοι στὴν Παλαιστίνη ἐπίσης ἦσαν Ἕλληνες!

Γιατί ἆραγε οἱ Ἀθηναῖοι διακηρύσσουν τὴν αὐτοχθονία τους σὲ ὅλους τοὺς τόνους (στὸν Πανηγυρικὸ τοῦ Ἰσοκράτους); «…Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν, οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες, οὐδ’ ἐρήμην καταλαβόντες, οὐδ’ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ’ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ’ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες». Δηλαδή, «αὐτὴν τὴν χώρα κατοικοῦμε, χωρὶς νὰ ἔχουμε ἐκδιώξει κανέναν ἀπὸ ἐδῶ, οὔτε (ἐρχόμενοι ἀπὸ ἀλλοῦ) τὴν κατελάβαμε εὑρίσκοντάς την ἔρημη, οὔτε εἴμεθα μιγάδες ἀπὸ διάφορα ἔθνη ἀνακατεμένοι, ἀλλὰ προερχόμεθα ἀπὸ εὐγενὲς καὶ γνήσιον γένος, ὥστε γεννηθέντες σ’ αὐτὴν ἐδῶ τὴν γῆ, τὴν κατέχουμε καὶ διαβιοῦμε ἀνέκαθεν – ἅπαντα τὸν χρόνον – ἀφοῦ εἴμεθα Αὐτόχθονες»!

Μία εἶναι ἡ ὀρθὴ ἀπάντησις, ὅτι οἱ Πελασγοὶ ἀποτελοῦσαν τὸ πρωτο-ελληνικὸ καὶ δὲν ἦσαν προ-ελληνικὸ φύλο. Οἱ Ἀθηναῖοι πάντα ἀνεγνώριζαν πὼς ἦσαν Πελασγοί, ποὺ μετωνομάσθησαν κατόπιν σὲ Ἴωνες. Ἀλλὰ καιρὸς νὰ παραθέσουμε τὶς γνῶμες τῶν ἀρχαίων μας Ἱστορικῶν:

● Ὁ Ὅμηρος πρῶτος ἀναφέρει τὸν Δία Πελασγικὸ στὴν Δωδώνη καὶ τοὺς Δίους Πελασγοὺς νὰ εὑρίσκωνται στὴν Κρήτη καὶ στὴν Μικρὰ Ἀσία (Ἰλιάς, 10,129 καὶ Ὀδύσσεια, 19,177).

● Ὁ Ἡρόδοτος λέγει ὅτι τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν «ὑπὸ Πελασγῶν ὀνομασθῆναι», καὶ «ὅστις τὰ Καβείρων ὄργια μεμύηται, τὰ Σαμοθρήικες τελέουσι παραλαβόντες παρὰ Πελασγῶν, οἵ Ἀθηναίοισι σύνοικοι ἐγένοντο» (Ἱστορίαι, 2,50,1).

Δηλαδή, μέχρι στιγμῆς καταρρίπτεται τὸ ἀλλόθρησκον καὶ οἱ διωγμοὶ τῶν …κατακτητῶν, ποὺ μᾶς γράφει συνάδελφος «Φιλόλογος»: «Τὰ Μυστήρια τῆς Ἐλευσῖνος εἶναι ἡ θρησκεία τῶν κατακτηθέντων Πελασγῶν, οἱ τελετὲς τῆς ὁποίας, ἐξαιτίας τοῦ φόβου τῶν ἐπιδρομέων γίνονταν σὲ μυστικὲς συναθροίσεις... Οἱ μυστικὲς αὐτὲς τελετὲς φαίνεται ὅτι ἦταν μέρος τῆς λατρείας τῶν Προελλήνων κατοίκων τῆς Αἰγαιΐδας, τῶν Πελασγῶν, τῶν ὁποίων ἡ θρησκεία περιστρεφόταν γύρω ἀπὸ τὴ γῆ... Μετὰ τὴν κάθοδο τῶν Ἑλληνικῶν φύλων, τῶν Ἀχαιῶν καὶ τῶν Ἰώνων, οἱ ὁποῖοι λάτρευαν τοὺς οὐράνιους θεούς, οἱ Πελασγοὶ ζήτησαν νὰ προστατέψουν τὶς θρησκευτικὲς παραδόσεις καὶ τὴν λατρεία τους ἀπὸ τὴν βεβήλωση τῶν ἀλλοθρήσκων κατακτητῶν (…καὶ ἀλλοφύλων καὶ ἀλλοθρόων κατὰ τὰ συμφραζόμενα)! Ἄν καὶ ἀρχικὰ ἡ θρησκεία τῶν προελληνικῶν φύλων ὑπέστη τοὺς διωγμοὺς τῶν κατακτητῶν, μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου οἱ θρησκευτικὲς τελετὲς καὶ δοξασίες κατακτητῶν καὶ κατακτημένων ἀφομοιώθηκαν». Ἀνδρομάχη Ἡλιοπούλου, Φιλόλογος, «Προορισμοὶ στὴ Δυτικὴ Ἀττική», Δ/νση Δ/θμιας Ἐκπ/σης Δυτικῆς Ἀττικῆς 2006, σελ.58 (…ἡ «καλή» συνάδελφος τὰ ἀντέγραψε ὅλα αὐτὰ ἀπὸ ξένο «ἔγκριτο» συγγραφέα, ἐνῷ τὸ πόνημα αὐτὸ διανεμήθηκε σὲ ὅλα τὰ σχολεῖα τῆς περιοχῆς, πρὸς …ἐπιμόρφωση)!

● Ὁ Στράβων λέγει ὅτι «οἱ Πελασγοὶ μέγα ἦν ἔθνος, καὶ ἐκ τῆς ἄλλης ἱστορίας οὕτω ἐκμεμαρτυρεῖσθαι… τὴν παραλίαν τὴν νῦν Ἰωνικὴν πᾶσαν ἀπὸ Μυκάλης ἀρξαμένην ὑπὸ Πελασγῶν οἰκεῖσθαι πρότερον καὶ τὰς πλησίον νήσους», (Γεωγραφικά, 13,3,3). Δηλαδή, στὰ Μικρασιατικὰ παράλια κατοικοῦσαν Πελασγοί.

● Ὁ Ἡρόδοτος πάλι λέγει, ὅτι τὸ Πελασγικὸν ἔθνος εἶναι «πολυπλάνητον κάρτα» καὶ ἐπὶ Δευκαλίωνος «οἴκεε γῆν τὴν Φθιῶτιν», ἐπὶ Δώρου τοῦ Ἕλληνος τὴν ὑπὸ τὴν Ὄσσαν καὶ τὸν Ὄλυμπον χώραν, ἀργότερα «οἴκεεν ἐν Πίνδῳ, Μακεδνὸν καλεόμενον, ἐνθεῦτεν ἐς τὴν Δρυοπίδα μετέβη, ἔπειτα ἐς Πελοπόννησον ἐλθὸν Δωρικὸν ἐκλήθη». Δηλαδὴ οἱ Μακεδόνες καὶ οἱ Δωριεῖς εἶναι Πελασγοί, ἐνῷ καὶ ὁ προπάτοράς μας Δευκαλίων, ποὺ γέννησε τὸν Ἕλληνα, εἶναι ἐπίσης Πελασγός! Καὶ συνεχίζει «εἰ τοίνυν ἦν καὶ πᾶν τοιοῦτο τὸ Πελασγικόν, τὸ Ἀττικὸν ἔθνος, ἐὸν Πελασγικόν, ἅμα τῇ μεταβολῇ ἐς Ἕλληνας καὶ τὴν γλῶσσαν μετέμαθε», (Ἱστορίαι, 1,57). Γλῶσσα, ὅπως θὰ δείξουμε προσεχῶς, σημαίνει διάλεκτος παρὰ ἀρχαίοις, ἐνῷ μάθαμε ὅτι καὶ οἱ Ἀθηναῖοι εἶναι Πελασγοί!

● Ὁ Διονύσιος Ἀλικαρνασσεὺς λέγει γιὰ τὴν Ρώμη «τὴν ἡγεμόνα γῆς καὶ θαλάσσης ἁπάσης πόλιν, ἥν νῦν κατοικοῦσι Ρωμαῖοι, παλαιότατοι κατασχεῖν βάρβαροι Σικελοί… ἐπεὶ δὲ Πελασγοί τε καὶ τῶν ἄλλων Ἑλλήνων τινὲς ἀναμιχθέντες αὐτοῖς…» (Ρωμαϊκὴ Ἀρχαιολογία, 1,9,2), καὶ παρακάτω πώς «οἱ γὰρ Πελασγοὶ ἀφορίας αὐτοῖς γενομένης ἐν τῇ γῇ, εὔξαντο τῷ τε Διΐ καὶ τῷ Ἀπόλλωνι καὶ τοῖς Καβείροις… καὶ ἐπὶ πλεῖστον γῆς τὸ Πελασγικὸν γένος διεφορήθη» (Ρωμ. Ἀρχ. 1,23,1).

Ἤδη ξεδιαλύνονται ὅλα. Μέγα τὸ ἔθνος τῶν Πελασγῶν, εὑρίσκεται παντοῦ στὸν Ἀνατολικομεσογειακὸ χῶρο, ἀπὸ Ἰταλία ἕως Μικρὰ Ἀσία, καὶ ἐξ αὐτοῦ προῆλθε τὸ Ἑλληνικόν (Μακεδόνες, Δωριεῖς, Ἴωνες κτλ.). Μὲ ἀρχικὸ κέντρο τὴν Αἰγηΐδα οἱ Ἕλληνες εὑρίσκονται σὲ ὅλο τὸ διάβα τῆς Ἱστορίας – μὲ διάφορα κατὰ ἐποχὲς καὶ τόπους ὀνόματα – καὶ στὶς τρεῖς χερσονήσους τῆς Μεσογείου, δηλαδὴ στὴν χερσόνησο τοῦ Αἵμου (Βαλκανική), στὴν Μικρὰ Ἀσία καὶ στὴν Ἰταλία, σὲ ἑκατοντάδες πόλεις μὲ ὁλοφάνερο Ἑλληνικὸ Πολιτισμό. Πελασγοί, Μινύες, Κρῆτες, Κάρες, Λέλεγες, Τυρρηνοί-Ἐτροῦσκοι, Τρῶες, Ἀχαιοί, Ἴωνες, Δωριεῖς, Μακεδνοί, Αἰολεῖς… τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος ἐμφανίζεται μὲ πενήντα διαφορετικὲς ὀνομασίες. Κάρες λέγονται στὴν Ἀνατολή, Κεφαλλῆνες στὴν Δύση. Ἴδιο νόημα, διαφορετικὴ διάλεκτος (κάρα=κεφαλή). Πελασγοί (πελαργοί) καὶ Λέλεγες («λελέκια») εἶναι ἴδιοι. Οἱ Τυρρηνοί (ἀφιχθέντες ἀπὸ Λῆμνο καὶ Μικρά Ἀσία στὴν Ἰταλία) ὠνομάσθηκαν ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους Ἐτροῦσκοι, ἔπειτα ἀπεκλήθησαν Τοῦσκοι (Τοσκάνη), καὶ ὅσοι ξαναπέρασαν ἀπέναντι στὸ Ἰόνιο ὡς Τόσκηδες εἶναι οἱ Ἀρβανίτες («τοὺς Τυρρηνοὺς ὠνομάσθαι ὑφ’ Ἑλλήνων διὰ τὰς ἐν ταῖς τύρσεσιν οἰκήσεις… Ρωμαῖοι Ἐτρούσκους καλοῦσι, νῦν μὲν Τούσκους» (Διονύσιος Ἀλικαρνασσεύς).

ΠΕΡΙ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΣ ΕΞΟΔΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ  (μέρος τρίτον)

τοῦ Ἀναστασίου Στάμου, Διευθυντοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδος

«Ἕλληνες ἐσμέν τό γένος, ὡς ἡ φωνή καί ἡ πάτριος παιδεία μαρτυρεῖ», εἰπώθηκε λίγα χρόνια πρίν τήν ὑποδούλωσή μας στούς Ὀθωμανούς (Γ. Γεμιστός-Πλήθων τόν 15^ο αἰῶνα). Στήν «Ἑλληνική Νομαρχία» τοῦ Ἀνωνύμου τοῦ Ἕλληνος (1806) σκιαγραφεῖται ἡ οἰκτρή κατάσταση τῶν Ραγιάδων, τό ἄθλιο ἐπίπεδο στό ὁποῖο μᾶς κατέβασαν οἱ Τοῦρκοι. Παρά τά 400 χρόνια ὅμως τῆς σκλαβιᾶς, φωτισμένοι πνευματικοί ἡγέτες ἔδωσαν τήν ἀπαραίτητη Παιδεία ἀναγεννήσεως μετά τήν Ἐθνεγερσία. Πῶς καταντήσαμε ὅμως σήμερα, μέσα σέ τριάντα χρόνια «δημοκρατίας», «μεταπολιτεύσεως» καί «ἐλευθέρου» βίου; Ἡ πάτριος Παιδεία τελεῖ ὑπό διωγμόν (ἄρα δέν εἴμεθα ἐλεύθεροι).

Μολονότι οἱ ποικίλες μορφές δυσλεξίας καί οἱ μαθησιακές δυσκολίες ἔχουν γίνει ἡ σύγχρονη μάστιγα τῶν σχολείων, τά παιδιά μας στήν δευτέρα δημοτικοῦ ἀναγκάζονται νά διαβάζουν …ψευδίζοντας ! Τίτλος «το σκαντζοχοιράκι με τα κατσαρά μαλλιά»: «–Γειά θου, Κατθαρομάλλη! Πθιτ! Πθιτ! –Πώς ξέρεις το όνομά μου; –Δεν το κθέρω, θκέφτηκα να θε φωνάζω έτθι, επειδή έχειθ κατθαρά μαλλιά. –Έχω κατσαρά μαλλιά; –Ναι, αν δεν το πιθτεύειθ, έλα θτη λιμνούλα να τα δειθ!». Τολμοῦν σέ Ἀγγλικό κείμενο νά κάνουν κάτι παρόμοιο; Τοῦτο δεικνύει πόσο «σέβονται» τήν μητρική μας γλῶσσα…

Παρακάτω, ἡ Νού κι ὁ Ραφαέλ ὁδηγοῦν τά ἑλληνόπουλα τῆς Β΄ Δημοτικοῦ στόν δρόμο πρός τήν Χωχαρούπα (…ἡ Ἰθάκη πέφτει πολύ μακρυά). Ἀπό κοντά καί ὁ Ἀρμπέν: «Η Χαρά, η Γαλήνη, ο Λουκάς και ο Αρμπέν αποφασίζουν να ακολουθήσουν τους ήρωες του κόμικς, την Άννα, τη Νου και το Ραφαέλ, στο ταξίδι τους για τη Χωχαρούπα» (…ἀποπροσανατολισμός πλήρης).

Ἤδη ἀπό τήν Α΄ Δημοτικοῦ, ἀντί ἀρχαίων ἑλληνικῶν μύθων (λές κι ἔχουμε …ἔλλειψη) μαθαίνουν στά παιδιά μας ἐντελῶς ἀταίριαστους (ἕως παράλογους) ξένους μύθους (ἄλλ’ ἀντ’ ἄλλων), χάριν τοῦ Σαμπέρ: «Υπάρχει ένας αρχαίος μύθος από την Ινδία για τη θαλάσσια χελώνα, λέει ο μπαμπάς του Σαμπέρ. Στα αρχαία χρόνια οι άνθρωποι πίστευαν ότι τρεις ελέφαντες κουβαλούσαν τη Γη στις ράχες τους. Αυτούς τους ελέφαντες τους κουβαλούσε πάνω στο καβούκι της μια τεράστια θαλάσσια χελώνα. Η χελώνα κολυμπούσε σε μια θάλασσα χωρίς αρχή και τέλος. Λένε πως, αν η χελώνα πάψει να υπάρχει, οι ελέφαντες θα χάσουν την ισορροπία τους. Τότε η Γη θα γλιστρήσει από τις ράχες τους και θα χαθεί»…

«Τό σχολεῖο τοῦ Αὔριο εἶναι μόνο Διαπολιτισμικό»(!), αὐτή τήν ἐντολή ἔχουν πάρει. Ἐνῶ δηλαδή ἐξέλιπε ἡ Παιδεία γιά Ἕλληνες, τοὐναντίον προωθεῖται ὁλοταχῶς ἡ παγκοσμιοποιητική ἐντολή γιά «πολυπολιτισμική» κοινωνία καί «διαπολιτισμική» ἐκπαίδευση… Ὁ βίαιος ἐποικισμός τῆς χώρας μας μέ πανσπερμία λαθρομεταναστῶν εἰσβολέων βρίσκει ὁλάνοιχτες κερκό-πορτες καί «ἰδεολογική» κάλυψη. Ὅλα εἶναι ἀπόρροια πολιτικῆς ὑστεροβουλίας ξενοκίνητων ἑλληνοφώνων «ταγῶν». Εἶναι καιρός νά μιλήσουμε μέ παρρησία ἐπί τῆς οὐσίας, προτοῦ ὑποστοῦμε ὁλοκληρωτική μετάλλαξη.

«Αἰσχρόν ἐστί σιγᾶν τῆς Ἑλλάδος πάσης ἀδικουμένης». Ἄν θέσουμε τά πράγματα ἱεραρχικά, σέ ἀξιακά ἐπίπεδα σημαντικότητας, θά δοῦμε πρῶτα τήν κατολίσθησή μας σέ ἐπίπεδο ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ – παιδεία καί πολιτισμός, γλῶσσα καί ἱστορία, – κατά δεύτερον τήν ἀποσάθρωσή μας σέ ἐπίπεδο ΕΘΝΙΚΟ – σύνορα, ἐδάφη μας, ἄμυνα, γεωστρατηγική, λαθρομετανάστες εἰσβολεῖς, ἐθνικός πλοῦτος καί παραγωγικές πηγές – κατά τρίτον τόν ἐμπαιγμό μας σέ ἐπίπεδο ΠΟΛΙΤΙΚΟ – ἀντιδημοκρατικό καθεστώς κομματοκρατίας, μέ κόμματα πού προδίδουν τά συμφέροντα τῶν Ἑλλήνων, πού ἀναδεικνύουν δωσίλογους ἡγέτες – καί τέλος τέταρτον τήν προδοσία τοῦ λαοῦ μας σέ ἐπίπεδο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ – μέ ἐξαθλίωση τῶν πολιτῶν καί ταχεῖα δουλοποίηση τῶν παιδιῶν μας. Ἐμεῖς, ὡς Ἕλληνες Ἐκπαιδευτικοί, ὀφείλουμε νά μαχόμεθα στό ἐσωτερικό μέτωπο τοῦ πρώτου ἐπιπέδου Κατοχῆς, χωρίς νά ἀφιστάμεθα ἀπό τά τρία ὑπόλοιπα.

Ἀπό τήν ὑπόδουλη περίοδο τοῦ Γένους εἶναι γνωστό ὅτι οἱ Τοῦρκοι ἔπαιρναν μικρά τά Ἑλληνόπουλα μακρυά ἀπό τούς γονεῖς, τούς ἔκαναν περιτομή, καί τά «διαπαιδαγωγοῦσαν» καταλλήλως …παράγοντας Γενιτσάρους. Αὐτοί οἱ μεταλλαγμένοι «δικοί» μας ἐπέφεραν κατόπιν τά μεγαλύτερα δεινά στόν ἀπροστάτευτο Ἑλληνισμό. Σήμερα, τήν περιτομή μέ τίς βαρειές ἐπιπτώσεις της δέν μποροῦν νά τήν ἐπιβάλουν στόν Ἕλληνα (ὅπως σέ Μουσουλμάνους, Ἑβραίους καί ἄλλους λαούς), τήν ἀντικαθιστοῦν ὅμως μέ τήν διδασκαλία «βαρειᾶς» ὕλης μέσῳ τῶν σχολικῶν προγραμμάτων καί βιβλίων, πού προκαλεῖ παρόμοια μέ τήν περιτομή ἀποτελέσματα στά παιδιά μας (−βλ. circumcision the hidden trauma): Πόνο, ἀβάσταχτο ἀπωθούμενο πόνο. Τά παιδιά μας «καθοδηγοῦνται» κατόπιν (ἀπό γνωστά κόμματα) νά ξεσποῦν σέ «καταλήψεις», διαδηλώσεις, καταστροφές, βανδαλισμούς ἕως βομβιστικές ἐπιθέσεις καί ἐμπρησμούς τῆς δημόσιας καί ἰδιωτικῆς «πατρικῆς» περιουσίας, αὐτῆς ταύτης τῆς πόλεώς των, τῆς ἑλληνικῆς πατρίδος των.

Ἕνας μόνο λαός εἶχε καταφέρει νά ἀπαλλάσσεται τῶν ἀρνητικῶν ἐπιπτώσεων τοῦ Πόνου!

Οἱ Ἕλληνες εἶχαν ἐφεύρει τήν ἀγωγή τῆς καθάρσεως τοῦ πόνου ἐκ τῶν παθημάτων τῆς καθημερινῆς ζωῆς, μέσῳ θεσμῶν:

● Διά τῶν Μυστηρίων («μόνοις Ἐλευσινίοις ὑγίαινεν ἡ Ἑλλάς… καί σαφέστατα ἡ πανήγυρις αὕτη καθάρσιον ἦν καί μανιῶν καί πάσης ἀτόπου συμφορᾶς», Αἴλιος Ἀριστείδης, «Ἐλευσίνιος θρῆνος» − βλ. βιβλίον «Ἱερά Ἐλευσίς»).

● Διά τοῦ Θεάτρου («δι’ ἐλέου καί φόβου περαίνουσα τήν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν …καί τήν ὀργήν καί πάντα τά τοιαῦτα», Ἀριστοτέλης, «Ποιητική»).

● Διά τῶν Συμποσίων (εὐάζοντες οἴνῳ Διόνυσον, μέ χορούς καί τραγούδια).

Ἔτσι, ἡ κακογόνος ἀρνητική ἐνέργεια τοῦ ἀπωθημένου πόνου ἐκ τῶν παθημάτων τοῦ βίου ἀπεφορτίζετο, τά ὀδυνηρά συναισθήματα ἐβιώνοντο, καθαίροντο, καί οἱ Ἕλληνες ΖΟΥΣΑΝ μέ θετική παρουσία στήν κοινωνία δημιουργῶντας Πολιτισμό. Φαινόταν ξεκάθαρα ἡ διαφορά μεταξύ Ἑλλήνων καί Βαρβάρων. Οἱ Ἕλληνες ἔκτιζαν παντοῦ Πόλεις, οἱ Βάρβαροι τίς κατέστρεφαν… Ἡ ἀπώθηση τοῦ πόνου προκαλεῖ ἰσχυρές νευρώσεις. Δέν συντελεῖται καμμία πνευματική ἐξέλιξη στόν νευρωτικό ἄνθρωπο!

Οἱ Ἕλληνες ἐγνώριζαν τήν φυσιολογία τοῦ ἐγκεφάλου. Ἔτσι, στήν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν τους οἱ Ἕλληνες, ἀπό 7 μέχρι 10 ἐτῶν εἶχαν κίνηση, γυμναστική, ὄρχηση, μουσική καί παιγνίδι… πολύ παιγνίδι. Ἀπό 10 μέχρι 13 προσετίθετο ἀνάγνωση-γραφή, ἀπαγγελία ποιημάτων-ἐπῶν. Ἀνάμεσα στά 13 καί 16 ἔτη ἐπανάληψη καί ἐπέκταση αὐτῶν. Οἱ ἀνώτερες πνευματικές διεργασίες καί ἡ συστηματική δραστηριότης, Μαθηματικά, Ἀστρονομία, Ρητορική, Φιλοσοφία μετά τά 16… Ἀπό τά 18 εἶχαν καί πολεμικές ἀσκήσεις, στρατιωτική ἐκπαίδευση. 20 ἐτῶν εἶχε τελειωθῆ ὁ Ἕλλην πολίτης-ὁπλίτης, ὑγιής, ἱκανός καί μέ ἀγάπη γιά Οἰκογένεια, Κοινωνία, Πολιτεία, Πατρίδα!

Τά αὐτονόητα σέ μιά αὐτόφωτη, ἀρχέγονη καί πολύπαθη Χώρα, μέ θαυμαστή ἀπό αἰῶνες ταυτότητα Παιδείας, ὅπως ἡ Ἑλλάς, ἔχουν γίνει πλέον ζητούμενα. Ὡς σηματοδότη καί φάρο Ἑλληνικῆς Παιδείας παρουσιάσαμε τό ἀναγνωστικό βιβλίο τῆς Γ΄ τάξεως Στοιχειώδους Ἐκπαιδεύσεως τῶν ἀρχῶν τοῦ 1900, ἐμπνευσμένο ἀπό τό ρητό τοῦ Πλάτωνος (γραμμένο μάλιστα στό ἐξώφυλλο, βλ. εἰκόνα 3).

Οἱ σκοποί τοῦ ἑλληνικοῦ ἀναγνωστικοῦ βιβλίου φαίνονται εὐθύς ἐξ ἀρχῆς. «…Δεῖ ἄσκησις καί μάθησις διά πράγματα ὡς Σωφροσύνη καί Κοσμιότης, Μεγαλοπρέπεια καί Εὐταξία, Ἀνδρεία, Καρτερία καί Φιλοτιμία!» Νά λοιπόν, ποιοί εἶναι γνήσιοι Ἕλληνες ἐκπαιδευτικοί! Νά, τί ἐννοοῦμε ὡς Ἑλληνική Παιδεία! Νά τί ὀφείλουμε νά μεταφέρουμε στά παιδιά μας! Ἰδού ἑπομένως, γιατί κατήργησαν τήν συνέχεια στήν Γλῶσσα μας, σπάζοντας τήν ἀλυσίδα πού τόσους αἰῶνες μᾶς κρατοῦσε προσηλωμένους στίς ἀξίες καί στίς ἀρετές τῆς Φυλῆς καί τοῦ Γένους. Διότι, «πάντα ταῦτα ἄξια λόγου Ἕλλησιν»…

Μήν ξεχνᾶμε ὅτι Γλῶσσα ἴσον Πατρίδα! Ἀλίμονο ἄν δέν τήν ὑπερασπισθοῦμε ἀπό τήν ἐπιχειρούμενη κατεδάφιση. Καί «Παιδεία εἶναι ἡ μόρφωσις τοῦ Ἕλληνος Ἀνθρώπου» (τόν ὁρισμό ἔδωσε Γερμανός διανοητής)!

 ΜΑΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΜΕ ΤΗΝ ΕΦΑΡΜΟΓΗ "ΦΩΝΗΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ"... ΕΝΑ ΒΗΜΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΥΙΟΘΕΤΗΣΗ ΤΟΥ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ !
ΕΚΤΑΚΤΩΣ ΣΟΒΑΡΟ ! ΚΑΤΑΡΓΟΥΝ ΦΩΝΗΕΝΤΑ ΚΑΙ ΣΥΜΦΩΝΑ ΣΤΗΝ "ΝΕΑ" ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ! Τέλος τά φωνήεντα η,υ,ω, ἐνῶ εἰσάγουν τά μπ,ντ,γκ ὡς σύμφωνα...

Συνεχίζουμε μέ τό δεύτερο μέρος ἄρθρου περί ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΣ ΕΞΟΔΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ  (μέρος δεύτερον)

τοῦ Ἀναστασίου Στάμου, Διευθυντοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδος

Ἀναφέραμε ἤδη ὅτι οἱ νέοι μας «ἀρνοῦνται» πλέον νά μάθουν… Ἀλλ’ αὐτό ἀποτελεῖ τήν φυσική τους ἀντίδραση στήν χρόνια ἐπιβολή τῆς «βαρειᾶς» ὕλης σέ ὅλα τά ἔτη τοῦ Δημοτικοῦ σχολείου. Τό ἐκπαιδευτικό σύστημα ἀφ’ ἑνός διδάσκει στά παιδιά μας ἄλλα ἀντί ἄλλων, ἀφ’ ἑτέρου διδάσκει γνώσεις, οἱ ὁποῖες ἀπαιτοῦν ἐπαρκῆ βαθμό μυελώσεως, πού δέν ἔχουν ἀκόμη ἀποκτήσει. Ἡ «βαρειά» αὐτή ὕλη καί ἡ μεγάλη καθημερινή ἀπασχόληση (πληθώρα μαθημάτων, μεγάλη δυσκολία, πολλοί ἐναλλασσόμενοι καθηγητές, φροντιστήρια…) δέν συμβαδίζει μέ τόν βαθμό μυελώσεως, ὥστε κυριολεκτικῶς ἀνατρέπει, βιάζει τήν ἐσωτερική ὑπαρξιακή συνοχή τῶν παιδιῶν μας, διαταράσσει τήν φυσιολογική ἀνάπτυξη, «καίει» τούς ἀμυέλωτους νευρῶνες, προκαλεῖ ἐγκεφαλικό βραχυκύκλωμα καί ἀβάσταχτο πόνο! Πιέζουμε τά παιδιά, ἐνῷ εἶναι πολύ μικρά, νά προβοῦν σέ πράξεις καί ἐνέργειες, τίς ὁποῖες πολλές φορές οὔτε κι ἐμεῖς οἱ μεγάλοι δέν μποροῦμε νά διεκπεραιώσουμε. Κλάσματα, δεκαδικοί, συμμιγεῖς, διαγράμματα, ἱστογράμματα, στήν Δ΄ τάξη!

Ὁ ὄγκος τῶν διδασκομένων θεμάτων, ἡ δυσκολία τῶν προβλημάτων, τό βάθος τῶν ἐννοιῶν πού μποροῦμε νά προσλάβουμε καί νά ἀφομοιώσουμε εἶναι ἀνάλογα τοῦ βαθμοῦ πού ἔχει μυελωθῆ (ὠριμάσει) ὁ νευρωνικός ἱστός τοῦ ἐγκεφάλου. Τά ἐκπαιδευτικά προγράμματα πρέπει ἑπομένως νά συμβαδίζουν μέ τήν ἡλικία τῶν παιδιῶν, μέ τόν βαθμό τῆς μυελώσεως, διαφορετικά τά ἀποτελέσματα τῆς ἐκπαιδεύσεως ὄχι μόνο εἶναι ἀρνητικά, ἀλλά οἱ ἐπιπτώσεις στήν συναισθηματική καί σωματική ὑγεία εἶναι ὀλέθριες. Ἡ προοδευτική μυέλωση, ἡ φυσιολογική ἀνάπτυξη, σταματᾶ. Τά παιδιά «καῖνε φλάντζα»…

Τά παιδιά δέν ἔχουν ἀκόμη ἀναπτύξει τήν μυέλωση τοῦ νευρωνικοῦ ἱστοῦ τοῦ ἐγκεφάλου (βλ. εἰκόνα 1 – προοδευτική μυέλωσις νευραξόνων). Ἡ μυελίνη μπορεῖ νά παρομοιασθῇ μέ τό μονωτικό περικάλυμμα τῶν ἠλεκτρικῶν καλωδίων (βλ. εἰκόνα 2). Ἡ ἀνάπτυξη τῆς μυελίνης χρησιμεύει στήν ἐπίτευξη μεγαλυτέρου βαθμοῦ διαχωριστικῆς, διευκρινιστικῆς καί διασταυρωτικῆς ἱκανότητος καί συμβάλλει στήν ταχύτερη διακίνηση τῶν νευρικῶν ὤσεων (ἠλεκτροχημικῶν μηνυμάτων). Ἡ ταχύτης τῶν νευρικῶν ὤσεων κατά μῆκος τῶν νευραξόνων τῶν ἀμυέλων νευρικῶν κυττάρων (στά παιδιά) εἶναι πάρα πολύ μικρή: 3-5 m/s. Ἐνῷ σέ μυελωμένα νευρικά κύτταρα (μετά τά 16 ἔτη) ἡ ταχύτης εἶναι πολύ μεγάλη: ἕως 130 m/s.

Πέραν αὐτῶν ὅμως, τό ἐκπαιδευτικό μας σύστημα εὐθυγραμμίζεται πρός τίς ἐπιταγές τῶν κοσμοεξουσιαστῶν, πού ἐπιβάλλουν τήν νεοταξίτικη «πολυ-πολιτισμική» ἤ «διαπολιτισμική» ἐκπαίδευση. Ἱδρύθηκε λοιπόν τήν προηγούμενη δεκαετία τό λεγόμενο «Κέντρο γιά τήν Δημοκρατία καί τήν Συμφιλίωση στήν Νοτιοανατολική Εὐρώπη» (εἶναι εὐαγής ΜΚΟ μέ τίτλο CDRSEE), πού ἐπιδοτεῖ εἰδικά ἐθνομηδενιστικά προγράμματα, καί μάλιστα μέ πακτωλό χρημάτων (Σόρος καί σία). Ἀπό τό Πρόγραμμα «(Southeast European) Joint History Project» (JHP) πληρώθηκαν οἱ γνωστές στό πανελλήνιον κυρίες Δραγῶνα, Φραγκουδάκη, Κουλούρη (καθηγήτριες παιδαγωγικῶν ἀκαδημιῶν) μέ σκοπό νά ἀναθεωρήσουν τά ἐθνοκεντρικά σχολικά βιβλία τῆς Ἱστορίας («to revise ethnocentric school histories»), γιά νά πετύχουν μιά Ἱστορία χωρίς Στερεότυπα («stereotype free history»). Ἐπί τούτου ἐπιστράτευσαν καί τήν γνωστή Ρεπούση. Ἕτερο πρόγραμμα ἐθνικῆς μειοδοσίας (μέ 14.000.000 εὐρώ) ἀνέλαβαν οἱ δύο πρῶτες κυρίες διά τόν ἐκτουρκισμό ὅλων τῶν Μουσουλμάνων τῆς Θράκης (ἀκόμα καί τῶν Ἑλλήνων Πομάκων – θυμηθῆτε τήν κόντρα μέ τήν γενναία δασκάλα Νικοπούλου στό Δέρειο Ἕβρου).

Μέ τέτοιο «πολιτικό» παρασκήνιο φθάσαμε νά ὑπονομεύουμε συστηματικά τό φρόνημα τῶν παιδιῶν μας. Νά ἀλλοιώνουμε τήν μελλοντική ἐθνική καί θρησκευτική συνείδηση τῆς νέας γενιᾶς τῶν Ἑλλήνων (ἐνάντια στό Σύνταγμα, στό ὁποῖο ὁρκιστήκαμε ὡς δημόσιοι ὑπάλληλοι νά φυλάττουμε πίστιν). Ἀφήνουμε τά παιδιά μας ἕρμαια, βορά τῶν ἐπιτηδείων οἰκονομικῶν ἀν(τ)εθνικῶν ἐξουσιαστικῶν συμφερόντων, πού ὠθοῦν σέ ποιοτική ὑποβάθμιση τίς κοινωνίες τῶν ἀνθρώπων, μέ ἄκρατη ὑλιστική κατανάλωση, ψυχική διαφθορά καί πνευματική ἀφασία.

Θά παραθέσουμε δύο ἀκόμη παραδείγματα σχολικῶν «διδακτικῶν» βιβλίων Γλώσσας. Τό ἕνα εἶναι κείμενο ἀπό τήν Δ΄ Δημοτικοῦ (τάχα μάθημα κυκλοφοριακῆς ἀγωγῆς), ὅπου ἐθίζονται τά παιδιά μας σέ «πολυπολιτισμικές» καταστάσεις τύπου «Ἁγίου Παντελεήμονα», ἐν μέσω τῶν Ἀλσέστ, Ἔντ, Ρούφους, Κλοτέρ, Ἀνιάν, Μεξάν… μέ ἐξόχως παιδαγωγικές εἰκόνες, ὅπως …«χαζεύουμε», «σπᾶμε πλάκα», «βάζουμε τρικλοποδιές»: «Μερικές φορές καθώς πηγαίνουμε στο σχολείο, συναντιόμαστε στο δρόμο με πολλούς φίλους και σπάμε πολλή πλάκα. Χαζεύουμε τις βιτρίνες, βάζουμε τρικλοποδιές ο ένας στον άλλο ή ρίχνουμε τις τσάντες των άλλων κάτω. Κάποια στιγμή, όμως, καταλαβαίνουμε πως έχει φτάσει η ώρα και τρέχουμε σαν τρελοί για να ‘μαστε στην ώρα μας στο σχολείο… Τρέχαμε σαν παλαβοί διασχίζοντας τον δρόμο…».

Τό ἄλλο κείμενο προάγει «ἠθικούς» χαρακτῆρες στά παιδιά τῆς Α΄ Γυμνασίου («Νεοελληνική Γλῶσσα», σελίδα 16 τοῦ τετραδίου ἐργασιῶν): «…Ο Σάκης ήταν ηλεκτρολόγος με μαγαζί. Μεγαλύτερός τους, 20 με 25 ετών. Τα είχε φτιάξει με την Αλέκα. Μια από τις μαθήτριες της τάξης. Στα 15-16 όπως όλες τους. Η πρώτη που έβγαινε ραντεβού μήνες τώρα». Ἐδῶ πλέον περνᾶμε ἀπό τήν ἀντιρατσιστική προπαγάνδα τῶν «πολυπολιτισμένων», στήν ἔμμεση ἀποπλάνηση ἀνηλίκων, στήν ἄκαιρη σεξουαλικότητα καί στόν πρόωρο ἐρωτισμό… «Κριτές θά μᾶς δικάσουν οἱ ἀγέννητοι, οἱ νεκροί», μᾶς λέγει ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς.

Ἀποδείξαμε ἐν ὀλίγοις ὅτι δέν ὑφίσταται πλέον Ἑλληνική Παιδεία στήν σημερινή Ἐκπαίδευση. Ξεκίνησαν μέ τήν ἀποδόμηση τοῦ νοητικοῦ μας ὀργάνου, τήν Ἑλληνική Γλῶσσα καί τόν Ἐγκέφαλο (software καί hardware), ἐνῶ ἀφαιροῦσαν ἀπό τήν διδακτική ὕλη κάθε ἐθνοκεντρική ἀναφορά, ἀντικαθιστῶντας την μέ «παγκοσμιοποιητικά» («πολυπολιτισμικά») κείμενα συρρικνώσεως φρονήματος καί συνειδήσεως.

Ἄς θυμηθοῦμε ὅμως τί διδάσκονταν οἱ παπποῦδες μας λίγο πρίν τό 1912-13, καί ἔφθασαν νά ἀπελευθερώσουν Ἤπειρο, Μακεδονία, Θράκη, Αἰγαῖο (ἐνῶ 100 ἔτη μετά ὁδεύουμε πρός τό ἀντίθετο). Ἀναγνωστικό Γ΄ τάξεως Στοιχειώδους Ἐκπαιδεύσεως (1901-1906). Ἀπό τήν ἀρχή στό βιβλίο διαβάζουμε ποίημα τοῦ Βιζυηνοῦ περί Θεοῦ καί Ἀρετῶν τοῦ Ἀνθρώπου (ἐδῶ ἡ τελευταία στροφή): «Γι’ αὐτό πρέπει κάθε στόμα νά τοῦ πέμπῃ εὐγνωμοσύνη / ἐπειδή ψυχή καί σῶμα κ’ εὐμορφιά καί γερωσύνη / ὅλα ὁ καλός Θεός, ὁ καλός Θεός τά δίνει».

Αὐτό θεωρεῖται σήμερα «σκοταδιστικό», ἀπό τούς σύγχρονους «ταγούς» σάν τήν Φραγκουδάκη, ἡ ὁποία πολέμησε μέ λύσσα τά Ἀναγνωστικά τῆς γενιᾶς μας – μέ τήν Λόλα, τόν Μίμη καί τήν Ἕλλη – διότι παρουσίαζαν μιά «παρωχημένη» ἑλληνική οἰκογένεια, μέ παρόντες παπποῦδες καί γιαγιάδες, μέ τούς δύο γονεῖς, πολύτεκνους καί στοργικούς.

Ἀκολουθοῦν στό Ἀναγνωστικό βιβλίο τῶν παππούδων μας τοῦ 1900 συνεχῶς διάφοροι Μύθοι τοῦ Αἰσώπου, σέ θεματική σειρά, μέ τά σχετικά τους διδάγματα, πού καταλήγουν μάλιστα σέ σημερινές παροιμίες. Διδασκόταν δηλαδή, ἡ λαϊκή μας σοφία καί οἱ ὑποθῆκες βιωτικῆς τοῦ λαοῦ μας, πού εἴπαμε στήν ἀρχή. -Α΄ ἑνότης «ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΚΑΚΗ ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΗ», τίτλος μύθου «Ἀνθρακεύς καί γναφεύς»: «Γναφεύς τις κατώκησε πλησίον τῆς οἰκίας ἀνθρακέως. Ὁ ἀνθρακεύς ἐσυλλογίσθη ὅτι, ἄν ὁ γναφεύς ἤθελε νά συνοικήσῃ μετ’ αὐτοῦ, θά ἦτο συμφερώτερον εἰς αὐτόν, καί διότι θά ἐπλήρωνεν ὀλιγώτερον ἐνοίκιον καί διότι θά εἶχεν ἕνα καλόν καί ἥσυχον σύντροφον. Ἔρχεται λοιπόν ἡμέραν τινά εἰς τήν οἰκίαν τοῦ γναφέως καί προτείνει εἰς αὐτόν νά συνοικήσωσιν. Ἀλλ’ ὁ γναφεύς εἶπε πρός τόν ἀνθρακέα: «Πῶς εἶναι δυνατόν, φίλε μου, γναφεύς νά συνοικήσῃ μετ’ ἀνθρακέως καί νά μή βλαβῇ; Τά πανία τά ὁποῖα μετά πολλοῦ κόπου θά λευκαίνω ἐγώ, θά τά μαυρίζῃς σύ» (Αἰσώπιος μύθος).

Ἀκολουθεῖ καί ἡ σχετική παροιμία. Σήμερα, τό «ὅποιος κάτσει μέ στραβό, ὥς τό βράδυ ἀλλοιθωρίζει», θεωρεῖται «ρατσιστικό» γιά τούς «political correct» μεταλλαγμένους γενίτσαρους. Δέν νοεῖται πλέον «καλή καί κακή συναναστροφή»! Ἄλλες ἑνότητες τοῦ γνησίου αὐτοῦ Ἑλληνικοῦ Ἀναγνωστικοῦ, ὅπου κάθε ἑνότητα περιλαμβάνει ἑπτά ἐπιλεγμένα κείμενα, εἶναι: «Στοργή τῶν γονέων πρός τά τέκνα», «Ἀγάπη τῶν τέκνων πρός τούς γονεῖς», «Θεός», «Γενναιότης», κτλ. Μέ τό σημερινό ὅμως ἐκπαιδευτικό σύστημα φθάσαμε στίς μονογονεϊκές οἰκογένειες, στήν ὑπογεννητικότητα τῶν ζευγαριῶν, καί φεῦ στά ὁμοφυλικά «ζεύγη» πού θέλουν καί «γάμο»…

«Καί τοῦτο αἰσχρόν οὐχ ἡγοῦνται», ὅπως λέγει ὁ Διόδωρος Σικελιώτης, περιγράφοντας πρίν ἀπό 2000 χρόνια τίς κοινωνίες τῶν Βορειοευρωπαίων (Κελτῶν): «Γυναῖκες δέ ἔχοντες εὐειδεῖς, ἤκιστα ταύταις προσέχουσιν. Εἰώθασι δέ ἐπί δοραῖς θηρίων χαμαί καθεύδοντες, ἀμφοτέροις τῶν μερῶν παρακοίτοις συγκυλίεσθαι (οἱ ἄνδρες «κοιμῶνται» κατάχαμα ἀνάμεσα σέ δύο ἄνδρες πάνω σέ δέρματα ἀγρίων ζώων – δέν προσέχουν δέ καθόλου τίς γυναῖκες, ἄν καί εἶναι ὄμορφες)»… Αὐτοί πού «πολιτικά» προωθοῦν τέτοιες καταστάσεις στήν ἑλληνική κοινωνία, ζηλωτές τοῦ βαρβαρικοῦ «βίου καί πολιτείας», συγχρόνως «ἀγωνίζονται» γιά τήν κατάργηση τῆς προσευχῆς, τῶν ἱερῶν συμβόλων καί τῶν παρελάσεων στά σχολεῖα, γιά νά μᾶς πᾶνε …«μπροστά»!

                (συνεχίζεται)

ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΙΣ ΕΞΟΔΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ  (μέρος πρῶτον)

τοῦ Ἀναστασίου Στάμου, Διευθυντοῦ ΕΠΑΛ Λευκάδος

Βγῆκαν τά ἀποτελέσματα τοῦ Ἰουνίου 2012. Στήν Α΄ τάξη Ἐπαγγελματικοῦ Λυκείου (μέ τό σύστημα τοῦ «νέου Λυκείου») ἐκ τῶν 31 μαθητῶν προάγονται οἱ 30. Ἐντυπωσιακό! Εὖγε στά παιδιά καί στό σχολεῖο, θά ἔλεγε κάποιος ἐκ πρώτης ὄψεως. Ἄν ὅμως παρατηρήσουμε τόν ἔλεγχο προόδου των, θά διαπιστώσουμε ὅτι σέ πολλά μαθήματα ἔχουν βαθμολογία ἀρνητική (κάτω ἀπό τήν βάση). Ὑπάρχουν μαθητές πού ὑστεροῦν σέ ἑπτά, ὀκτώ, ἐννέα, ἀκόμη καί σέ δέκα(!) μαθήματα, ἀλλ’ ὅμως βάσει νομοθεσίας τό σύστημα τούς προάγει!

Ἔφυγα ἀπό τήν πλέον (ἴσως) ὑποβαθμισμένη περιοχή τῆς Ἑλλάδος, τόν Ἀσπρόπυργο Ἀττικῆς καί τό ταλαίπωρο Θριάσιο πεδίο, καί ἦρθα ἐφέτος στήν πλέον χαρισματική (ὡς θεωρῶ) περιοχή μας, τήν Λευκάδα τοῦ Ἰονίου, σέ ἕνα πολύ καλύτερο σχολεῖο. Τά ἴδια καί χειρότερα ὅμως συναντῶ στά ἀποτελέσματα τῆς ἐκπαιδεύσεως. Τί φταίει; Τίς πταίει; Ποιός εὐθύνεται γιά τό χάλι μας τό μαῦρο; Προσεχῶς τό Σύστημα θά ἀξιολογήσει τούς Ἐκπαιδευτικούς καί τό ἔργο τους. Θά ἀξιολογήσει ὅλα τά Σχολεῖα. Προφανῶς μέ τέτοια ἀποτελέσματα θά εἴμαστε «γιά τά μπάζα»… Ποιός ὅμως θά πείσει ὅτι δέν φταῖνε οἱ μαθητές καί οἱ δάσκαλοι, ἀλλά τό σύστημα Παιδείας καί Ἐκπαιδεύσεως τοῦ καλοῦ μας Ὑπουργείου;

Στά γραπτά διαγωνίσματα ἡ πλειονότης τῶν μαθητῶν βαθμολογήθηκε ἀπό 0,1 ἕως 5 (μέ βάση τό 10 καί ἄριστα τό 20). Παρατηρήθηκε ὅτι παραδίδουν τό γραπτό μέσα σέ πέντε-δέκα λεπτά. Οἱ μαθητές «ἀρνοῦνται» ἀκόμη καί νά διαβάσουν τίς ἐκφωνήσεις τῶν θεμάτων. Δέν «ἀντέχουν» τό γράψιμο, ἀλλ’ οὔτε καί τό διάβασμα… Λόγος, σκέψη, γλῶσσα συρρικνωμένη (πτωχό software), ἄν καί σῶμα χαρισματικό, ἀκμαῖο, χάρμα ὀφθαλμῶν (δυνατό hardware;). Ἐνῶ δηλαδή διαθέτουμε ὡς λαός προσόντα ἐκ φύσεως, στεροῦμε τά παιδιά μας ἀπό καλή παιδεία. Ἡ Ἑλληνική Παιδεία τελεῖ πολιτικῶς ὑπό διωγμόν ἐπί πολλά ἔτη (τεκμήρια τά παραδείγματα πού ἀκολουθοῦν). Ἐπιπροσθέτως τό σύστημα «φροντίζει» νά βραχυκυκλώσει τά ἐγκεφαλικά τους νεῦρα, πρίν ὁλοκληρώσουν τήν μυέλωση καί τίς ἀπαραίτητες συνάψεις (πρίν τά 16 ἔτη).

Στούς δασκάλους ἀποδίδω βέβαια τήν εὐθύνη ὅτι δέν ἀντέδρασαν μέχρι τώρα στά ἀλλεπάλληλα τρισάθλια «μεταρρυθμιστικά» προγράμματα σπουδῶν ἐπί τῆς οὐσίας, στήν ὅλο καί λαϊκιστικότερη νομοθεσία προαγωγῆς ἀπό τάξη σέ τάξη, στήν ἀποδομητική καί «βαρειά» ὕλη αὐτῶν τούτων τῶν «διδακτικῶν» βιβλίων, πού προάγουν τόν ἀφελληνισμό καί τήν βαρβαροποίηση τῶν παιδιῶν μας. Ἀπό τήν Μεταπολίτευση (πού μᾶς ἔφερε σήμερα παγκοσμίως οὐραγούς) ἐπιχειρήθηκε διολίσθηση τῆς Παιδείας μας σέ μιά τυπική, «ἄχρωμη καί ἄοσμη» Ἐκπαίδευση, χωρίς τά ἰδιαίτερα ἐκεῖνα γνωρίσματα πού μᾶς διακρίνουν ὡς Ἕλληνες. Ἀντιγράφονται καί ἐφαρμόζονται διαρκῶς ξένα πρότυπα, φυσικά ὡς κακέκτυπα, ἀφοῦ δέν ταιριάζουν στήν ψυχοσύνθεση τοῦ λαοῦ μας, μέ ἀλλοτριωτικούς τῆς πνευματικῆς καί ψυχικῆς ὑποστάσεώς μας στόχους. Ποῦ εἶναι ἀναγεγραμμένα τά Ρητά τῆς Σοφίας τῶν Ἑλλήνων, πῶς διδάσκονται οἱ παραδεδομένες διαχρονικές ὑποθῆκες βιωτικῆς τοῦ λαοῦ μας, γιατί δέν ἐφαρμόζονται οἱ συμπυκνωμένες στά κείμενα τῶν μεγάλων προσωπικοτήτων τοῦ Γένους μας γνώσεις;

Ὑπάρχει βαθύ στόν χρόνο καί σέ «πολιτική» παρασκήνιο. Ξενοκίνητοι οἱ περισσότεροι ἰθύνοντες, θαυμάζουν καί ἀσπάζονται ξένους θεωρητικούς καί φιλολόγους, σάν τόν Λουί Ρουσσέλ, πού ἔλεγε ἀπό τό 1943: «…Γιατί νά κρατᾶ ἡ νεοελληνική γλῶσσα τόνους καί πνεύματα… Καλίτερα όμος ν απλοπιίσετε κε το γενικό σίστιμα τις ορθογραφίας. Καί καλήτερο ἀκόμα νά καταργηθοῦν τά ἑλληνικά στοιχεῖα… Ἡ μεταγραφή σέ λατινικά στοιχεῖα εἶναι εὔκολη…». Τώρα φθάσαμε πράγματι στά Greeklish… Ἀλλά μεσολάβησαν οἱ ἀντισυνταγματικές ἐκθεμελιωτικές πράξεις τῶν Πολιτικῶν μας… ἐνῶ ἡ §2 τοῦ ἄρθρου 16 τοῦ Συντάγματος, θέτει ὡς σκοπόν Παιδείας τήν − ἠθική, πνευματική, ἐπαγγελματική, φυσική ἀγωγή τῶν Ἑλλήνων – τήν ἀνάπτυξη ἐθνικῆς καί θρησκευτικῆς συνειδήσεως – τήν διάπλαση ἐλευθέρων καί ὑπευθύνων πολιτῶν. Εἶχε δηλώσει τότε μέσα στήν Βουλή Ριζο-σπάστης πολιτικός τῆς Ἀριστερᾶς (ἤ τῆς Ἀριστερῆς ἄραγε;): «Ἄν θέλουμε νά κάνουμε τήν ἐπανάσταση ριζική, θἄπρεπε ν’ ἀλλάξουμε ἐντελῶς τήν γραφή τῶν φωνητικῶν μας συμβόλων» (Γλέζος, 1982)! Theloun epomenos ton pliri thanato tis ellinikis glossas, ἀλλά καί τῶν ὑπολοίπων ἐθνικῶν συνιστωσῶν (ἱστορία, θρησκεία, ἔθιμα, παραδόσεις, θεσπίζοντας ἄλλες ἑορτές «παγκόσμιες», ὡς τό «Ἑβραϊκό Ὁλοκαύτωμα» – βλ. Ρεπούση).

Οἱ περισσότεροι, ὅταν ἡ Μεταπολίτευση σάρωνε τήν Ἑλληνική Γλῶσσα, χαίρονταν καί χειροκροτοῦσαν… Ἀλλά ἡ γλῶσσα εἶναι τό ὄργανο τῆς σκέψεως. Φτωχή γλῶσσα σημαίνει φτωχός νοῦς. Τόσα χρόνια πού βγαίνουν οἱ πλεῖστοι νέοι μας ἀγράμματοι μέ Πτυχίο καί Ἀπολυτήριο Λυκείου (μιά ὁλόκληρη γενιά ἐπί τριάντα χρόνια… ἀπό ἐποχῆς Βερυβάκη), τώρα λέμε πώς ἔχουμε πλέον μιά Κοινωνία σέ ΚΡΙΣΗ! Κρίση Παιδείας, κρίση Πολιτισμοῦ, κρίση στά Ἐθνικά θέματα, κρίση στήν Πολιτική, κρίση στήν Οἰκονομία… Ἀπό τό 1989 ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης ἔλεγε: «…Ὁ πλοῦτος τῆς σημερινῆς γλώσσας μας ὀφείλεται στήν συνέχειά της ἀπό τά ἀρχαῖα ἑλληνικά… Ἡ κατάργηση τῶν τόνων καί τῶν πνευμάτων εἶναι ἡ κατάργηση τῆς ὀρθογραφίας, πού εἶναι ἡ κατάργηση τῆς συνέχειας. Πᾶμε νά καταστρέψουμε ὅ,τι κτίσαμε. Αὐτοί, ὁ Κριαρᾶς καί οἱ ἄλλοι… δέν ξέρουν τί εἶναι γλῶσσα»!

Τό Σχολεῖο σήμερα ταλαιπωρεῖ τούς μαθητές μέ πολύωρη ἀπασχόληση, ὑπερβολικά πολλά ἀντικείμενα καί πληθώρα ἀνουσίων πληροφοριῶν. Γνώσεις πού προορίζονται γιά μεγαλύτερη ἡλικία ἔχουν κατέβη δύο καί τρία ἐπίπεδα τάξεων, μή ἀφομοιούμενες ἀπό τούς ἀμυέλωτους ἀκόμη ἐγκεφαλικούς νευρῶνες, προκαλῶντας ἀφόρητο συναισθηματικό πόνο στά παιδιά μας. Γι’ αὐτό στήν ἐφηβεία «ἀρνοῦνται» πλέον οἱ νέοι νά μάθουν… (στό ἑπόμενο ἄρθρο ἡ ἀνάλυση). Τά βιβλία τῆς Γλώσσας, ἀπό τό Δημοτικό ἀκόμη, στεροῦνται ἀπό κλασικές ἑλληνικές διδαχές, ἱστορικά παραδείγματα, πατροπαράδοτο ἦθος καί ἑλληνική ἐν γένει ταυτότητα. Κείμενα «ἄρριζα» καί ἀνιστόρητα, χωρίς ἀλήθεια καί ἰδανικά, κατακλύζουν τά «διδακτικά» μας βιβλία. Δίδω δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα ὡς ξεκίνημα τῆς περιηγήσεώς μας στά ἐκπαιδευτικά πράγματα.

1) Κείμενο γιά ἑλληνόπουλα Β΄ Δημοτικοῦ, ἀπό βιβλίο ἑνός Τζιάνι Ροντάρι, μέ τίτλο …«Παραμύθια ἀπό τό τηλέφωνο» (λείπει τό 090…). Κοινῶς ἀρλοῦμπες, γιά νά κάνουν τά παιδιά μας ἠλίθια:

«Το κυλιόμενο πεζοδρόμιο (τίτλος). Στον πλανήτη Μπεχ ανακάλυψαν ένα πεζοδρόμιο κυλιόμενο που γυρίζει γύρω απ’ όλη την πόλη. Κινείται με μικρή ταχύτητα, για να έχει ο κόσμος τον καιρό να κοιτάζει τις βιτρίνες και για να μη χάνουν την ισορροπία τους εκείνοι που θέλουν ν’ ανέβουν ή να κατέβουν. Πάνω στο πεζοδρόμιο υπάρχουν παγκάκια για κείνους που θέλουν να ταξιδεύουν καθιστοί, ιδιαίτερα τα γεροντάκια και οι κυρίες με τις τσάντες με τα ψώνια. Χάρη στην ανακάλυψη αυτού του πεζοδρομίου καταργήθηκαν τα τραμ, τα τρόλεϊ και τ’ αυτοκίνητα. Ο δρόμος υπάρχει ακόμα, αλλά είναι άδειος και χρησιμεύει για να παίζουν τα παιδιά μπάλα, κι αν κανείς τροχονόμος κάνει να τους την πάρει, παίρνει κλήση».

Γιά νά διαπιστωθῆ μάλιστα ἄν ἐμπεδώθηκε ἡ ἠλιθιότης, γίνονται κατόπιν οἱ ἑξῆς ἐρωτήσεις στούς μαθητές:

Α) Τι συμβαίνει στον πλανήτη Μπεχ; Μπορείς να το πεις με δικά σου λόγια; Β) Θα σου άρεσε να ζεις σε μια πόλη με κυλιόμενα πεζοδρόμια ή σε ένα χωριό με κυλιόμενους δρόμους; Γ) Τι θα μπορούσες να κάνεις με ευκολία σε μια τέτοια πόλη ή σε ένα τέτοιο χωριό; Δ) Τι δεν θα μπορούσες να κάνεις και γιατί;

2) Στήν Γ΄ Γυμνασίου, στό βιβλίο τῆς Νεοελληνικῆς Γλώσσας (σελ. 148), διδάσκονται ἠλίθια τραγούδια «σεξο-μπουρδολογίας»: «Άμα ξυπνήσεις και έχεις βγάλει ουρά / αν κοιταχτείς και έχεις βγάλει βυζιά / don’t worry, be happy / Άμα ἡ κόρη σου σε λέει μπαμπά / ενώ ο γιός σου σε φωνάζει μαμά / don’t worry, be happy / κ.τ.λ».

Οἱ δολιοφθορεῖς τῆς γραπτῆς μας γλώσσας φρόντισαν διά νόμων, ἐκτός ἀπό τήν ἐπιβολή ἀνορθογραφίας (π.χ. τό παλληκάρι, ἐκ τοῦ πάλλω, ἡ Παλλάς Ἀθηνᾶ, ὁ πάλληξ, τοῦ πάλληκος, τώρα γράφεται παλικάρι, ἀγνώστου ἐτυμολογίας…), κατήργησαν καί τήν Γραμματική: ἐγκλίσεις ρημάτων (ὑποτακτική), τίς χρονικές καί συλλαβικές αὐξήσεις τῶν παρελθόντων χρόνων, τίς τρεῖς κλίσεις τῶν οὐσιαστικῶν καί ἐπιθέτων, τήν δοτική πτώση (γράφουν π.χ. λόγο χιονιού, ἀντί λόγω, καί βάση σχεδίου, ἀντί βάσει). Κατήργησαν ὄχι μόνο τούς τόνους καί τά πνεύματα, ἀλλά καί ὅλες σχεδόν τίς καταλήξεις, τό τελικό νί καί τό τελικό σίγμα, ὥστε νά μήν ξεχωρίζουμε πιά οὔτε τό ἀρσενικό ἀπό τό οὐδέτερο. Γράφουμε σήμερα, τό δάσκαλο, τό μαθητή… ἀντί τόν δάσκαλο, τόν μαθητή. Καί οὐδείς ἀκόμη ἀντιδρᾶ…! Ἀπεναντίας ἡ κομματική μεταπολιτευτική νεοταξίτικη πολιτική προωθεῖ τήν «πολυ-πολιτισμική» ἐκπαίδευση, ἀλλά ἀπαγορεύει τήν «πολυ-τονική» γραφή.                (συνεχίζεται)